Spis treści:
- Cięcie glicynii – zabieg, który pobudza do kwitnienia
- Cięcie glicynii zimą
Cięcie glicynii – zabieg, który pobudza do kwitnienia
Glicynia ( Wisteria) to rodzaj pnących roślin o zdrewniałych łodygach, w obrębie którego wyróżnia się 4 gatunki i liczne odmiany. Ich pędy mogą osiągać 10-15 m długości, a roczny przyrost wynosi 1-3 m. Glicynia c harakteryzuje się pierzastymi liśćmi złożonymi z 7-19 zielonych listków, które jesienią przebarwiają się na żółto. Jednak największą ozdobą rośliny są zwisające kwiatostany w formie wydłużonych gron, które mogą osiągać 10-50 cm długości. Motylkowate kwiaty w odcieniach fioletu, lawendy, różu lub bieli tworzą efekt kaskady. W Polsce najczęściej kwitnie na przełomie maja i czerwca.
Jednak, aby w pełni wykorzystać potencjał ozdobny glicynii, roślina musi być odpowiednio pielęgnowana. Cięcie to jeden z najważniejszych zabiegów, który bezpośrednio wpływa na obfitość i regularność jej kwitnienia. Glicynia ma tendencję do bujnego wzrostu pędów, które szybko się rozgałęziają i zagęszczają, co może ograniczać dostęp światła do pąków kwiatowych. Regularne przycinanie pozwala więc utrzymać roślinę w "ryzach", kierując energię nie na rozwój liści i długich pędów, lecz na zawiązywanie pąków kwiatowych.
Odpowiednio przeprowadzane cięcie ma długofalowy wpływ na kondycję glicynii. Dzięki niemu pnącze nie tylko kwitnie obficiej, ale również ma harmonijny, dekoracyjny pokrój i nie zagraża konstrukcjom, po których się wspina. Zaniedbanie przycinania może prowadzić do silnego zagęszczenia pędów, braku kwiatów i osłabienia całej rośliny.
Przeczytaj również
Cięcie glicynii zimą
Kwiaty glicynii zawiązują się na krótkopędach, które występują na dwuletnich i starszych fragmentach rośliny. Dlatego podczas cięcia należy zwrócić uwagę m.in. na wiek podcinanych pędów. Zabieg wykonuje się zazwyczaj dwa razy w roku. Pierwsze, tzw. zimowe cięcie glicynii powinno mieć miejsce na przedwiośniu – w cieplejszych regionach kraju można to robić już pod koniec stycznia. Zabieg polega wówczas na usunięciu słabych, chorych i przemarzniętych pędów oraz tych, wyrastających z nasady pnia. Dodatkowo można przyciąć zeszłoroczne przyrosty o 2-3 pąki.
Drugie cięcie, nazywane letnim powinno mieć miejsce już po całkowitym przekwitnięciu rośliny – zwykle w lipcu lub sierpniu. Wówczas skraca się młode (tegoroczne), wybujałe przyrosty, pozostawiając jedynie 4-5 pąków. Takie działanie pomaga uformować zwartą strukturę rośliny i pobudza powstawanie krótkopędów z pąkami kwiatowymi.
Źródło: deccoria.pl
