Spis treści:
- Czego potrzebuje seler na koniec lata?
- Kwasy humusowe w uprawie selera
- Dlaczego seler gnije na grządkach?
Czego potrzebuje seler na koniec lata?
Seler należy do warzyw o bardzo dużych wymaganiach pokarmowych i wodnych. W naturze rośnie na glebach ciepłych, wilgotnych i bogatych w próchnicę. W sierpniu zaczyna się kluczowa faza jego rozwoju. Wtedy roślina przestaje rosnąć na liściach, a całą energię kieruje w stronę bulwy. Jeśli w tym czasie zabraknie jej składników odżywczych, plon będzie mizerny. Najważniejsze pierwiastki dla selera na koniec lata to potas, który odpowiada za jędrność i smak korzenia, oraz wapń wzmacniający tkanki i chroniący przed pękaniem. To warzywo źle znosi przesuszenie gleby, która powinna być stale wilgotna. N wet krótkotrwałe braki wody prowadzą do deformacji bulw, dlatego tak ważne jest systematyczne nawadnianie. Podlewanie powinno być obfite, ale niezbyt częste, aby woda docierała w głąb ziemi, gdzie rozwija się system korzeniowy selera.
Na koniec lata, kiedy rozwijają się korzenie selera, warto zadbać o spulchnianie gleby. W zbitym i twardym podłożu bulwy nie będą miały szans na rozwój. Dlatego tak ważne jest spulchnianie gleby na grządkach. Możesz to zrobić za pomocą motyki, uważając, by nie uszkodzić cennych korzeni warzywa. Przy okazji warto pozbyć się chwastów, by seler nie miał żadnej konkurencji w dostępie do składników odżywczych. Spulchnianie gleby warto też wykorzystać do odżywienia grządek organicznymi nawozami, które dostarczą do podłoża próchnicy. Po tych zabiegach wyściółkuj grządki słomą lub skoszoną trawą, która pomoże utrzymać optymalną wilgotność podłoża. Bulwom selera pomożesz również, jeśli odsłonisz ich szczyty i oberwiesz najniżej położone liście. Wystarczy odgarnąć nieco ziemię, która zakrywa korzenie. Dzięki temu bulwy wyrosną większe i nie będą zieleniały.
Kwasy humusowe w uprawie selera
W uprawie selera trudno przecenić rolę kwasów humusowych. To naturalne związki organiczne powstające w procesie rozkładu resztek roślinnych, czyli próchnicy. Działają jak gąbka, ponieważ zatrzymują wodę, a jednocześnie magazynują składniki pokarmowe i udostępniają je korzeniom w takim momencie, w jakim roślina ich potrzebuje. Dzięki kwasom humusowym seler ma stały dostęp do potasu, wapnia i innych minerałów, nawet jeśli gleba nie jest zasobna.
Przeczytaj również
Kwasy humusowe można dostarczać roślinom na różne sposoby. Najbardziej naturalnym ich źródłem jest kompost i obornik. Kompost można stosować przez cały okres wegetacyjny, nie sposób przenawozić nim selera. Obornik natomiast najlepiej zastosować jesienią na grządkach, na których planujemy posadzić to warzywo w następnym sezonie. W sklepach ogrodniczych dostępne są również skoncentrowane preparaty w formie proszku lub płynu, które rozpuszcza się w wodzie i podlewa nimi grządki. Najlepiej stosować je od sierpnia do września, gdy seler intensywnie buduje bulwę. Efekt jest widoczny szybko, rośliny stają się mocniejsze, a bulwy bardziej zbite, duże i odporne na choroby.
Dlaczego seler gnije na grządkach?
Jednym z największych problemów w uprawie selera jest gnicie bulw. Przyczyną może być zarówno nadmiar wody, jak i jej brak. Gdy gleba bywa przesuszana, a potem gwałtownie zalewana, dochodzi do pękania tkanek, w które łatwo wnikają grzyby i bakterie chorobotwórcze. Nadmierna wilgoć sprzyja też rozwojowi fytoftorozy i zgnilizny korzeni. Inną przyczyną gnicia selera jest niedobór wapnia, ponieważ osłabione tkanki są miękkie i bardziej podatne na porażenia.
To warzywo najlepiej rośnie na glebach zasobnych w próchnicę, lekko wilgotnych, ale przepuszczalnych. Zbyt ciężka ziemia, długo zatrzymująca wodę, to niemal gwarancja problemów z gniciem selera na grządkach. Dlatego tak ważne jest stosowanie nawozów organicznych, ściółkowanie i regularne, ale umiarkowane podlewanie. Dodatek kwasów humusowych poprawia strukturę gleby, sprawia, że woda nie stoi na powierzchni, a jednocześnie nie ucieka zbyt szybko w głąb. W takich warunkach selerowi nie zabraknie wapnia, nie będzie mu zbyt sucho ani zbyt mokro, co rozwiąże problemy z gniciem korzeni.
Źródło: deccoria.pl
