Spis treści:
- Bylina jak chmura waty cukrowej
- Jak uprawiać gipsówkę wiechowatą?
- Zastosowanie i zalety gipsówki w ogrodzie
Bylina jak chmura waty cukrowej
Gipsówka wiechowata (Gypsophila paniculata), zwana także łyszczcem wiechowatym, to gatunek rośliny należący do rodziny goździkowatych. Naturalnie występuje w południowo-wschodniej i środkowej Europie, na Kaukazie, Syberii, w Mongolii oraz w Chinach. Z powodzeniem można uprawiać ją w ogrodzie, szczególnie na skalniakach. Najczęściej kojarzona jest jednak jako delikatny dodatek do bukietów i kwiatowych kompozycji.
Łyszczec może osiągać nawet 100 cm wysokości, choć zazwyczaj dorasta do 60-80 cm wysokości. Charakteryzuje się drobnymi, lancetowatymi liśćmi, nieco przypominającymi igły, oraz rozłożystym, strzelistym pokrojem.
Gipsówka kwitnie latem, głównie w czerwcu i lipcu. W tym czasie obsypuje się licznymi kwiatami - może być ich nawet 1000 na jednym okazie. Najczęściej są one białe, choć zdarzają się także odmiany różowe i purpurowe. To właśnie kwiaty sprawiają, że roślina z daleka przypomina białą, puszystą chmurkę.
Jak uprawiać gipsówkę wiechowatą?
Aby z powodzeniem uprawiać gipsówkę wiechowatą w ogrodzie, trzeba spełnić jej podstawowe wymagania. Przede wszystkim gatunek ten potrzebuje dobrego nasłonecznienia. Gleba powinna być umiarkowanie sucha i dobrze przepuszczalna - najlepiej sprawdzą się podłoża piaszczyste, kamieniste, wapienne oraz gliniasto-piaszczyste. Optymalne pH gleby jest zasadowe lub lekko zasadowe.
Bylinę sadzi się wczesną wiosną (np. w kwietniu) albo jesienią. Uprawę można rozpocząć od nasion, wysiewając je na rozsadę, a po podrośnięciu przenosząc na miejsce docelowe. O wiele łatwiej jednak sięgnąć po gotowe sadzonki. Należy sadzić je na takiej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku, zachowując odstępy między roślinami wynoszące około 50-70 cm. Łyszczec wiechowaty dobrze i głęboko się korzeni.
Gipsówka jest z reguły mrozoodporna i nie wymaga dodatkowych zabiegów, choć w chłodniejszych rejonach zaleca się ochronę przed nadmierną wilgocią. Wymaga natomiast przycinania. Optymalnym terminem jest kwiecień - wtedy pędy skraca się niemal przy ziemi. Nie ma jednak powodów do obaw, ponieważ łyszczec wykazuje dużą zdolność regeneracji i szybko odrasta.
Po przyjęciu się gatunek nie potrzebuje regularnego podlewania. Wystarczy nawadniać go jedynie podczas długotrwałych susz. Częstszego podlewania wymagają tylko młode okazy w pierwszym roku po posadzeniu. Nawożenie również należy mocno ograniczyć lub całkowicie z niego zrezygnować. Jedynie gleby bardzo jałowe warto delikatnie wzbogacić, wybierając nawozy, które nie obniżają pH. Dobrym rozwiązaniem jest dolomit, czyli wapienny nawóz o wolnym działaniu. Roślina wykazuje dużą odporność na choroby i szkodniki, choć zagrożeniem mogą być ślimaki.
Zastosowanie i zalety gipsówki w ogrodzie
Łyszczec wiechowaty uprawiany jest głównie na skalniakach - sprawdzają się tam zarówno odmiany wyższe, jak i niższe. Roślina równie dobrze prezentuje się na klasycznych, słonecznych rabatach. Warto sadzić ją przy dużych kamieniach, murkach, a także w pojemnikach. Największe walory dekoracyjne wykazuje wtedy, gdy rośnie w grupach.
Jeśli gleba w ogrodzie jest jałowa lub uboga w składniki pokarmowe, gipsówka będzie idealnym wyborem. Może śmiało pełnić funkcję rośliny wypełniającej puste przestrzenie, zwłaszcza że bardzo długo kwitnie. Jednocześnie doskonale sprawdza się w bukietach, wieńcach i suszonych kompozycjach. Cięte kwiaty łyszczca przez wiele dni nie więdną i zachowują świeżość. To roślina wieloletnia, dlatego na jednym stanowisku może rosnąć przez wiele lat.
Źródło: deccoria.pl
