Spis treści:
- Abelia wielkokwiatowa – charakterystyka i odmiany
- Jak uprawiać abelię wielkokwiatową?
Abelia wielkokwiatowa – charakterystyka i odmiany
Abelia wielkokwiatowa (Abelia × grandiflora, syn. Linnaea × grandiflora) to ozdobny, częściowo zimozielony krzew z rodziny przewiertniowatych Caprifoliaceae. Roslina ta powstała ze skrzyżowania abelii chińskiej Abelia chinensis i abelii jednokwiatowej Abelia uniflora. Wyróżnia się gęstym, rozłożystym pokrojem i łukowato przewieszającymi się pędami. Osiąga zwykle 1-1,8 m wysokości i podobną szerokość.
Liście abelii są błyszczące, ciemnozielone, jajowate lub lancetowate i częściowo zimozielone –w łagodniejsze zimy utrzymują się na krzewie, natomiast opadają przy bardzo niskich temperaturach. Jesienią liście często przebarwiają się na czerwono lub purpurowo.
Kwiaty abelii są lejkowate, trąbkowate, zebrane w niewielkie grona na szczytach pędów lub pojedynczo w kątach liści. W zależności od odmiany mogą mieć barwę od białej, przez różową, po jasnofioletową — kwiaty często są pachnące i miododajne, co przyciąga pożyteczne owady. Roślina rozpoczyna kwitnienie pod koniec maja i często powtarza je w drugiej połowie lata, dzięki czemu kwiaty utrzymują się aż do września. Po przekwitnięciu pojawiają się małe, dekoracyjne owoce, tzw. niełupki.
Najciekawsze odmiany abelii wielokwiatowej:
- 'Sherwood'
Kompaktowy, półzimozielony krzew o gęstym, rozłożystym pokroju, dorastający do 1-1,2 m wysokości i 1,5 m szerokości. Szczególną ozdobą są błyszczące, ciemnozielone liście, które jesienią i zimą mogą przybierać odcień brązowawy lub purpurowy. Od późnej wiosny do jesieni roślina obsypuje się licznymi, drobnymi, dzwonkowatymi kwiatami w kolorze różowym lub różowobiałym, które przyciągają owady zapylające. Odmiana ta wyróżnia się dużą odpornością na warunki miejskie i łatwością uprawy, a jej zwarty pokrój sprawia, że doskonale nadaje się na niskie żywopłoty, obwódki i do uprawy w pojemnikach.
- 'Francis Mason'
Efektowna odmiana o wyprostowanym, lekko rozłożystym pokroju, osiągająca 1,5-2 m wysokości i podobną szerokość. Jej największą ozdobą są błyszczące, żółto-zielone lub złociste liście, które z czasem ciemnieją do zieleni z żółtym marginesem, a zimą mogą nabierać brązowych lub pomarańczowych tonów. Latem i jesienią pojawiają się liczne, drobne, rurkowate kwiaty w odcieniach bieli, jasnego różu lub delikatnego fioletu o subtelnym zapachu. Odmiana ta jest ceniona za intensywną barwę liści, odporność na suszę i efektowny wygląd przez cały sezon.
- 'Kaleidoscope'
Karłowata, zwarta odmiana o wysokości ok. 60–90 cm i szerokości do 1 m, wyróżniająca się niezwykle barwnymi liśćmi. Początkowo są jasnożółte z zielonym środkiem, latem przybierają złociste odcienie, a jesienią i zimą zmieniają kolor na pomarańczowo-czerwony. Roślina zachowuje atrakcyjny wygląd przez cały rok. Kwiaty są białe, rurkowate, lekko pachnące, pojawiają się od połowy lata do jesieni i kontrastują z kolorowym ulistnieniem. 'Kaleidoscope' jest wyjątkowo odporna na poparzenia słoneczne i polecana do małych ogrodów, na rabaty i do pojemników.
- 'Dwarf Purple'
Półzimozielona odmiana, dorastająca do ok. 1 m wysokości. Jej liście są zielone, jesienią przebarwiają się na purpurowo, a część z nich utrzymuje się na krzewie przez zimę. Latem pojawiają się liczne, drobne, rurkowate kwiaty w odcieniu różowym, które są atrakcyjne dla owadów zapylających. Odmiana ta wyróżnia się zwartym, niskim pokrojem, dekoracyjnym ulistnieniem i odpornością na warunki miejskie, dzięki czemu świetnie sprawdza się jako roślina okrywowa, do pojemników lub na niskie rabat.
Jak uprawiać abelię wielkokwiatową?
Abelia jest odporna na miejskie zanieczyszczenia, dobrze znosi suszę i rzadko choruje. Nadaje się do sadzenia jako soliter, na żywopłoty, rabaty lub do pojemników na tarasach i balkonach. Regularna pielęgnacja, odpowiednie stanowisko i ochrona zimą zapewnią krzewowi zdrowy wzrost i obfite kwitnienie przez wiele lat. Jakie wymagania ma abelia?
- Stanowisko i ekspozycja
Abelia wielkokwiatowa najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub lekko półcienistych. Im więcej słońca, tym obficiej kwitnie i intensywniej wybarwiają się jej liście. Miejsce powinno być osłonięte od silnych wiatrów, które mogą łamać delikatne pędy i powodować przemarzanie rośliny w zimie.
- Gleba i sadzenie
Krzew preferuje gleby żyzne, próchniczne, dobrze przepuszczalne i umiarkowanie wilgotne. Najlepiej sprawdza się podłoże o lekko kwaśnym lub obojętnym odczynie (pH 5,5-7,0). Przed sadzeniem warto wzbogacić ziemię kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem. Roślinę sadzi się wiosną lub wczesną jesienią, zachowując odstęp co najmniej 1-1,5 m od innych krzewów.
- Podlewanie i nawożenie
Abelia wielkokwiatowa wymaga regularnego podlewania (nawet co 2-3 dni), zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu oraz podczas długotrwałych upałów (codziennie). Podłoże powinno być stale lekko wilgotne, ale nie mokre. Wiosną i latem warto zasilać krzew nawozem wieloskładnikowym do roślin kwitnących ok. co 4-6 tygodni. Jesienią nawożenie należy ograniczyć, aby nie pobudzać wzrostu przed zimą.
- Przycinanie i pielęgnacja
Aby utrzymać zwarty pokrój i pobudzić roślinę do obfitego kwitnienia, abelię przycina się wczesną wiosną, usuwając przemarznięte, uszkodzone lub stare pędy. Regularne cięcie sprzyja zagęszczaniu krzewu i stymuluje wytwarzanie nowych przyrostów, na których pojawiają się kwiaty. Po kwitnieniu można delikatnie skrócić przekwitłe pędy, by zachować ładny kształt rośliny.
- Zimowanie i ochrona
Abelia wielkokwiatowa jest częściowo zimozielona i wrażliwa na silne mrozy. W chłodniejszych rejonach kraju młode krzewy warto okryć na zimę agrowłókniną, stroiszem lub kopczykiem z kory, szczególnie przez pierwsze 2-3 lata po posadzeniu. Starsze egzemplarze są bardziej odporne, ale w surowe zimy mogą zrzucać liście lub przemarzać końcówki pędów – wiosną należy je przyciąć.
Źródło: deccoria.pl
