Laurowiśnia wschodnia – zimowanie i całoroczna pielęgnacja. Zobacz, co musisz wiedzieć o uprawie tej rośliny

Laurowiśnia wschodnia nazywana jest również śliwą wawrzynolistną. To roślina przybierająca postać niewielkiego drzewa lub okazałego krzewu, który może dorastać do wysokości 3-4 metrów.

Czymś, co charakteryzuje laurowiśnię wschodnią, są jej wydłużone, lancetowate oraz skórzaste liście. Są one łudząco podobne do liści laurowych. Z wierzchu mają barwę ciemnozieloną i są błyszczące, natomiast od spodu mają jaśniejszy kolor i są matowe. Co ciekawe, laurowiśnia nie zrzuca liści na zimę, ponieważ utrzymują się one na niej przez cały rok, chociaż podczas mroźnych zim część z nich może przemarzać.

Oprócz oryginalnych liści ozdobą laurowiśni są też kwiaty. Pojawiają się one wiosną, a dokładniej w maju. Pojedyncze kwiaty co prawda są dosyć małe i niepozorne, ale zbierają się w grona, tworząc wielkie i piękne kwiatostany. Kwiaty posiadają dodatkowo liczne, wystające pręciki, które sprawiają, że kwiatostan wydaje się puszysty.

Po przekwitnięciu kwiatów laurowiśni wschodniej, na ich miejscu pojawiają się kuliste, czarne owoce. Nie są one zbyt duże, ale bardzo dobrze komponują się z ciemnozielonymi, błyszczącymi liśćmi.

Wiele osób ze względu na oryginalny wygląd rośliny decyduje się na umieszczenie jej w swoim ogrodzie. Ważna jest jednak wiedza, jak uprawiać laurowiśnię wschodnią, aby rosła bujnie i przez długi czas. Oto kilka kroków, o które trzeba zadbać:

• Sadzenie laurowiśni – najlepiej zaplanować je na późną jesień, gdy korzenie będą już rozrośnięte lub na wczesną wiosnę. Zanim umieścimy laurowiśnię w ziemi, musimy wykopać dół, do którego wsypujemy warstwę drenażu i świeżą ziemią. Dopiero wtedy możemy włożyć roślinę. Następnie delikatnie dociskamy glebę. Krzewy warto sadzić w odległościach 50 cm między sadzonkami. Dzięki temu będą mogły się prawidłowo rozrosnąć.
• Stanowisko i gleba – roślina potrzebuje ciepłego, zacisznego, półcienistego lub cienistego stanowiska. Dodatkowo wymaga ona żyznej, próchniczej, przepuszczalnej, stale lekko wilgotnej gleby o zasadowym lub obojętnym odczynie pH. Oprócz tego glebę wokół rośliny warto ściółkować.
• Podlewanie laurowiśni wschodniej – powinno się ono odbywać dopiero wtedy, kiedy wierzchnia warstwa ziemi całkowicie przeschnie. Pomoże to zapobiegać pojawianiu się chorób grzybowych. Jednak trzeba robić to regularnie, ponieważ ta roślina nie znosi suszy, więc w okresach bezdeszczowych musi być systematycznie podlewana.
• Przycinanie – laurowiśnia bardzo dobrze reaguje na cięcie. Jej krzewy szybko się rozrastają, tracąc pożądany pokrój i wyrastają poza swoje miejsce w ogrodzie. Z tego powodu cięcie można wykonywać w zasadzie o każdej porze roku. Jednak najlepiej zaplanować je na późną wiosnę albo wczesne lato. Starsza laurowiśnia nie wymaga corocznego cięcia. Istotne jest również to, aby podczas przycichania laurowiśni uważać, żeby nie uszkadzać liści. Przycięte liście brązowieją i zasychają.
• Rozmnażanie laurowiśni wschodniej – przy okazji letniego cięcia roślinę można z powodzeniem rozmnożyć. Chcąc to zrobić, należy w lipcu lub w sierpniu pobrać z laurowiśni półzdrewniałe sadzonki i ukorzenić je w wilgotnym, piaszczysto-próchniczym podłożu. Sadzonki lepiej będą się ukorzeniały, jeśli ich końce zanurzymy w ukorzeniaczu.

Choroby w przypadku laurowiśni wschodniej pojawiają się bardzo rzadko. To roślina, która jest odporna i na choroby i na szkodniki. Jednak jeśli uprawiana jest w warunkach o wysokiej wilgotności, to może pojawić się:

• Mączniak prawdziwy – objawia się on tym, że młode listki są zwinięte, zmarszczone, a od spodu pokryte białym mączystym nalotem. Porażone części rośliny należy natychmiast usunąć. Warto też użyć do zwalczania tego problemu specjalnych preparatów.
• Dziurkowatość liści laurowiśni – jest to choroba grzybowa, która atakuje krzewy laurowiśni wczesną wiosną. Objawy pojawiają się na powierzchni blaszki liściowej, gdzie możemy zobaczyć duże ciemnobrązowe plamy otoczone jasnozieloną obwódką. Następnie w miejscach tych plam powstają dziury. Choroba ta prowadzi do całkowitej utraty liści, w dodatku roślina staje się o wiele bardziej wrażliwa na mróz. Zwalczając chorobę, należy obrywać chore liście i grabić te opadłe. Dodatkowo powinno się unikać zraszania liści podczas podlewania.
• Motyl wystrój wężowiaczek – to szkodnik, który minuje liście. Gąsienice pozostawiają na liściach szlaki, które zaczynają się przy głównym nerwie i biegną wężykiem. Te części liścia odpadają i tworzą się dziury. Oprócz tego od spodu liści można znaleźć kokony. Na szczęście ten szkodnik laurowiśni nie powoduje dużych szkód. W większości przypadków wystarcza usuwanie uszkodzonych liści.

Laurowiśnia wschodnia nie jest rośliną w pełni mrozoodporną. W czasie mroźnych, bezśnieżnych zim może ona przemarzać.

Z tego powodu najlepiej sadzić ją w najcieplejszych rejonach naszego kraju. Dodatkowo roślina powinna być umiejscawiana na stanowiskach zacisznych i osłoniętych od mroźnych wiatrów.

Laurowiśnia wschodnia nie lubi niskich temperatur. Co prawda jej starsze okazy znoszą zimę bardzo dobrze i zazwyczaj mrozy są dla nich niegroźne. Jednak młode okazy laurowiśni wschodniej mogą przemarzać.

Chcąc temu zapobiec, należy późną jesienią, jeszcze przed nadejściem pierwszych przymrozków, zabezpieczyć okazy. Powinno się je osłonić przed mrozem za pomocą włókniny lub słomianych mat. Ważne jest to, aby okrycie było stosunkowo luźne, ponieważ laurowiśnia wschodnia nie lubi szczelnej otuliny. Może ona utrudniać roślinie oddychanie i doprowadzić do jej zniszczenia.

Warto zadbać również o to, aby roślina była osłonięta od mroźnego wiatru. Można o tym już pomyśleć przy sadzeniu roślin w naszym ogrodzie i przy wyborze stanowiska.