Spis treści:
- Dlaczego klasyczny trawnik bywa problematyczny?
- Rośliny okrywowe zamiast trawnika - dobra alternatywa
- 10 roślin okrywowych zamiast trawnika
Klasyczny trawnik to sprawdzony wybór zarówno do mniejszych, jak i większych ogrodów. Wygląda on schludnie i estetycznie, ale wymaga sporych nakładów pracy. Dlatego też osoby, które chcą ograniczyć konieczność stałego "doglądania" trawnika, chętnie sięgają po alternatywy - najlepszą z nich są rośliny okrywowe.
Dlaczego klasyczny trawnik bywa problematyczny?
Przede wszystkim wymaga on (szczególnie w okresie letnim) sporo pracy. Często cotygodniowe koszenie, nawożenie i podlewanie to początek. Nie można również zapominać o konieczności usuwania chwastów czy też problematycznych dziurach w trawniku, które mogą wynikać m.in. z żerowania szkodników. Sporym kłopotem bywają również wysokie temperatury latem, które narażają trawnik na przesuszenia. Poza tym źdźbła trawy są mniej ekologiczne niż np. kwiaty, gdyż nie dostarczają one owadom ani pożywienia, ani siedliska.
Rośliny okrywowe zamiast trawnika - dobra alternatywa
Przede wszystkim nie wymagają one cotygodniowej opieki - rosną nisko, szeroko i niesamowicie gęsto, tworząc naturalny, żywy dywan. Ponadto chronią ziemię przed erozją (wymywaniem przez deszcz) i, co najważniejsze, blokują światło chwastom. Większość gatunków jest mrozoodporna i dobrze znosi letnie susze. Dzięki temu nie wymagają ciągłego podlewania (jak to często bywa w przypadku trawników w pełnym słońcu). Ponadto wiele z nich jest atrakcyjnych dla pszczół oraz innych pożytecznych owadów.
Rośliny okrywowe to świetne rozwiązanie wszędzie tam, gdzie panuje nieco mniejszy ruch - w przypadku większego natężenia warto rozważyć dodanie kamieni lub płyt chodnikowych. Niemniej jednak w większości ogrodów nie będzie takiej konieczności, sporadyczny ruch pieszy nie będzie dla nich kłopotliwy.
10 roślin okrywowych zamiast trawnika
Wybór roślin zastępujących trawnik powinien być podyktowany ich odpornością na wydeptanie, tempem rozrostu oraz niskimi wymaganiami pielęgnacyjnymi. Przedstawiamy 10 najlepszych kandydatów, którzy mogą z powodzeniem zastąpić murawę:
1. Rozchodnik biały (łac. Sedum album)
To bylina charakteryzująca się wyjątkową odpornością na skrajne warunki. Mięsiste liście umożliwiają magazynowanie wody, co pozwala roślinie przetrwać długotrwałe susze i bezpośrednią ekspozycję na słońce.
Rozchodnik biały preferuje stanowiska słoneczne oraz podłoża przepuszczalne, żwirowe lub kamieniste o odczynie obojętnym. Najlepiej sadzić go w okresie wiosennym przy zachowaniu rozstawy ok. 30 cm.
2. Tojeść rozesłana (łac. Lysimachia nummularia)
Zimozielona bylina o płożącym pokroju, osiągająca do 5 cm wysokości. Charakteryzuje się bardzo szybkim tempem wzrostu bocznego i wysoką odpornością na deptanie. W okresie od czerwca do lipca wytwarza żółte kwiaty.
Tojeść rozesłana preferuje stanowiska w cieniu i półcieniu. Dobrze znosi dużą wilgotność podłoża. Najlepiej wysadzać ją wiosną lub jesienią, zachowując rozstawę 30-50 cm.
3. Macierzanka wczesna (łac. Thymus praecox)
Jest to niska roślina o wysokości od 2 do 10 cm, tworząca gęste, zwarte kobierce. Macierzanka wczesna charakteryzuje się dobrą odpornością na deptanie, a jej dodatkową zaletą jest uwalnianie się przyjemnego aromatu podczas chodzenia po jej powierzchni.
Macierzanka wczesna wymaga stanowisk w pełni nasłonecznionych oraz przepuszczalnych, piaszczysto-kamienistych gleb. Najlepiej sadzić ją wiosną lub wczesną jesienią w rozstawie 20-25 cm.
4. Barwinek pospolity (łac. Vinca minor)
Zimozielona roślina osiągająca wysokość od 10 do 20 cm. Jej liście zachowują barwę przez cały rok, przy czym odmiany o liściach zielonych najlepiej sprawdzają się w cieniu, natomiast pstre są polecane na stanowiska bardziej nasłonecznione. Barwinek pospolity charakteryzuje się bardzo dobrą mrozoodpornością oraz wysoką tolerancją na nacisk - wytrzymuje punktowe obciążenie, np. leżak.
Barwinek pospolity toleruje przeciętne gleby. Sadzonki należy umieszczać w rozstawie co 30 cm. Można je wysadzać niemalże przez cały rok, jednak najlepszym okresem jest wiosna oraz jesień, kiedy nie występują intensywne upały i susze.
5. Karmnik ościsty (łac. Sagina subulata)
Należy do rodziny goździkowatych, pokrojem przypomina gęste i sprężyste poduchy mchu. Jest to jedna z najskuteczniejszych roślin do wypełniania przestrzeni między płytami chodnikowymi.
Najlepiej rozwija się w półcieniu na glebach piaszczysto-gliniastych, bogatych w składniki organiczne. Sadzonki należy rozmieszczać co 15-20 cm.
6. Stokrotka pospolita (łac. Bellis perennis)
Niska, zimozielona roślina, która doskonale adaptuje się do warunków panujących na trawnikach. Charakteryzuje się dużą odpornością na sporadyczne deptanie oraz szybką regeneracją. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub lekko zacienionych.
Preferuje gleby żyzne, umiarkowanie wilgotne, o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym. Optymalny termin wysadzania to wiosna lub wczesna jesień. Rośliny najlepiej umieszczać w rozstawie co 15 cm - można ją również wysiewać z nasion, głębokość siewu powinna wynosić ok. 0,5 cm.
7. Mięta polej (Mentha pulegium)
Bylina rozłogowa osiągająca do 5 cm wysokości. Dobrze znosi deptanie i intensywnie pachnie. Dzięki swojemu pokrojowi szybko zajmuje wolne przestrzenie, tworząc jednolitą strukturę.
Preferuje miejsca w półcieniu oraz gleby uboższe, piaszczyste i kamieniste. Odstęp między sadzonkami powinien wynosić 25-30 cm. Optymalny termin wysadzania to wiosna.
8. Bluszczyk kurdybanek (łac. Glechoma hederacea)
Płożąca bylina o dużej sile wzrostu, która dzięki swojej ekspansywności tworzy gęstą, zimozieloną darń nawet w trudnych warunkach siedliskowych. Choć często bywa traktowany jako chwast, stanowi dobrą alternatywę dla trawnika, szczególnie w miejscach o mniejszym nasłonecznieniu. Od kwietnia do lipca roślina wytwarza liczne, miododajne kwiaty w kolorze fioletowo-niebieskim.
Bluszczyk kurdybanek najlepiej rośnie w półcieniu oraz cieniu, na glebach umiarkowanie wilgotnych. Ze względu na szybkie tempo rozrastania zaleca się rozstawę co 30-40 cm. Najlepiej sadzić go wiosną lub jesienią.
9. Jałowiec rozesłany (łac. Juniperus procumbens)
Płożący krzew iglasty, który w niskich odmianach (takich jak "Nana" czy "Variegata") osiąga wysokość od 20 do 30 cm. Stanowi trwałą, zimozieloną alternatywę dla trawnika, szczególnie na skarpach i terenach o trudnym ukształtowaniu. Roślina ta charakteryzuje się bardzo wysoką mrozoodpornością i wytrzymałością na trudne warunki miejskie.
Gatunek o minimalnych wymaganiach - z powodzeniem rośnie na podłożach słabych, piaszczystych i jałowych. Nie wymaga regularnego podlewania po zakorzenieniu się, wykazując dużą odporność na suszę. Zaleca się wysadzanie w rozstawie co 40-60 cm. Najlepiej sadzić go wiosną lub jesienią.
10. Irga płożąca (łac. Cotoneaster procumbens)
Niski, gęsty krzew okrywowy o płożącym pokroju, osiągający wysokość do 20 cm. Jest to roślina o wysokich walorach dekoracyjnych - zielone liście jesienią przebarwiają się na czerwono. Gatunek ten charakteryzuje się dobrą odpornością na mróz.
Preferuje przeciętne gleby ogrodowe i stanowiska słoneczne. Po zakorzenieniu wymaga podlewania wyłącznie w okresach długotrwałej suszy. Zaleca się sadzenie w rozstawie co 40-60 cm, najlepiej w terminie wiosennym lub jesiennym.
Te gatunki to gotowy przepis na estetyczną i funkcjonalną przestrzeń, która niemal całkowicie eliminuje potrzebę uciążliwego koszenia oraz intensywnego nawożenia. Wybierając te rośliny, zyskujesz trwałą, odporną na suszę i przyjazną dla zapylaczy alternatywę, która przy minimalnym nakładzie pracy zapewni twojemu ogrodowi unikatowy wygląd przez cały rok.
Źródło: deccoria.pl
