Spis treści:
- Werbena patagońska – cudowna roślina w ogrodzie
- Zimowanie werbeny patagońskiej
- Jakie wymagania uprawowe ma werbena patagońska?
Werbena patagońska – cudowna roślina w ogrodzie
Werbena patagońska (Verbena bonariensis) to roślina pochodząca z Ameryki Południowej, która w ogrodach osiąga zazwyczaj 120-180 cm wysokości. Tworzy smukłe, sztywne pędy zakończone drobnymi, fioletowymi kwiatostanami, które utrzymują się od lipca aż do pierwszych przymrozków. Jej kwiaty intensywnie przyciągają pszczoły, motyle i trzmiele, co wspiera zapylanie innych roślin w ogrodzie. Ażurowa budowa pędów sprawia, że werbena nie przytłacza sąsiednich nasadzeń i dobrze wygląda nawet w gęstszych kompozycjach.
Najlepiej prezentuje się sadzona w grupach – po około 7-15 roślin, w rozstawie 35-50 cm. Naturalnie wpisuje się w rabaty inspirowane ogrodami angielskimi i łąkami kwietnymi, szczególnie w zestawieniu z trawami, takimi jak rozplenice czy prosa rózgowate, oraz z bylinami o pionowej sylwetce: jeżówkami, szałwiami, weronikami czy przetacznikami. W ogrodach miejskich pomaga „zmiękczyć” kontrast między zielenią a twardą nawierzchnią, nie przesłaniając perspektywy. Niższe odmiany, np. ‘Lollipop’, które dorastają do 60-70 cm, nadają się także do uprawy w donicach na tarasie, pod warunkiem zapewnienia drenażu i systematycznego podlewania w upalne dni.
Werbena często sama się wysiewa po łagodnych zimach, tworząc nowe rośliny wokół starych kęp. Siewki można wykorzystać do zagęszczenia rabaty lub przenieść w wybrane miejsca, gdy osiągną kilka par liści. Pozostawienie zaschniętych kwiatostanów na zimę zapewnia rabatom ciekawszą strukturę, a wczesną wiosną pędy przycina się do około 10-20 cm nad ziemią, co pobudza roślinę do krzewienia i przyspiesza zakwitanie. Dzięki temu werbena patagońska może być nie tylko efektownym, ale także stosunkowo łatwym w utrzymaniu elementem ogrodu.
Zimowanie werbeny patagońskiej
Werbenę rosnącą w gruncie najlepiej zabezpieczyć przez przycięcie i kopczykowanie. Gdy kwiatostany zaschną i roślina zakończy wegetację – zwykle pod koniec października lub na początku listopada – pędy skraca się mniej więcej o połowę. Następnie przy nasadzie rośliny usypuje się kopczyk o wysokości około 20-30 cm z materiału przepuszczalnego, np. kory sosnowej lub kompostu zmieszanego z ziemią. Taka warstwa działa jak izolacja – chroni szyjkę korzeniową przed mrozem, zmniejsza ryzyko uszkodzeń spowodowanych zamarzaniem podłoża i zabezpiecza młode pąki przed wysychaniem na wietrze.
Kopczykowanie najlepiej wykonać dopiero po pierwszych lekkich przymrozkach, kiedy roślina zdąży się zahartować, ale ziemia nie jest jeszcze zmarznięta. Zbyt wczesne okrycie może zaburzyć naturalne przygotowanie rośliny do zimy i spowodować gnicie tkanek podczas cieplejszych dni. Przed usypaniem kopca warto usunąć martwe fragmenty i chwasty oraz lekko spulchnić wierzchnią warstwę ziemi, co poprawi odprowadzanie wody. Jeśli ogród jest narażony na silny wiatr, kopczyk można dodatkowo zabezpieczyć np. gałązkami iglastymi lub siatką, aby ściółka nie została wywiana.
Werbena w donicach najlepiej zimuje w chłodnym, widnym pomieszczeniu o temperaturze około 2-8°C, z bardzo oszczędnym podlewaniem – mniej więcej raz w miesiącu, tylko po to, by podłoże nie wyschło całkowicie. Donice pozostawione na zewnątrz wymagają ochrony: należy je odizolować od gruntu (np. przy pomocy styroduru), owinąć materiałem termoizolacyjnym oraz okryć górę warstwą ściółki i agrowłókniny. Wiosną osłony usuwa się stopniowo: najpierw rozgarnia się część ściółki w cieplejsze dni, a po kilku dobach bez nagłych spadków temperatury demontuje się pozostałe elementy. Po całkowitym odsłonięciu rośliny skracamy pędy na wysokość około 20 cm, co sprzyja rozkrzewianiu i przyspiesza wejście w fazę kwitnienia.
Jakie wymagania uprawowe ma werbena patagońska?
Gatunek ten najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie ma co najmniej 6-8 godzin światła dziennie. W półcieniu wytworzy pędy, ale zakwitnie słabiej i może się nadmiernie wyciągać. Podłoże powinno być lekkie, dobrze przepuszczalne i wzbogacone w materię organiczną. Najlepiej sprawdza się gleba o pH zbliżonym do obojętnego lub lekko zasadowego (około 6,5-7,5). Na ciężkich, podmokłych stanowiskach zaleca się rozluźnienie gleby piaskiem i dodanie kompostu oraz wykonanie drenażu, ponieważ zastoiny wody prowadzą do gnicia podstawy pędów i słabszego zimowania.
Rozstaw między roślinami powinien wynosić około 30-50 cm, aby zapewnić swobodę wzrostu i dobrą cyrkulację powietrza. Nawożenie należy prowadzać oszczędnie – zbyt duże dawki azotu powodują szybki wzrost pędów kosztem kwitnienia i obniżają odporność na chłód. W praktyce wystarczy na początku sezonu zastosować kompost lub nawóz wieloskładnikowy o podwyższonej zawartości potasu i fosforu, a latem można doraźnie zasilić rośliny biohumusem. Podlewanie jest ważne głównie w okresie ukorzeniania się i przy długotrwałej suszy; korzystniejsze jest rzadkie, ale głębokie nawadnianie niż częste zraszanie powierzchni gleby. Całoroczna ściółka z kory pozwala roślinie ograniczyć parowanie i stabilizuje temperaturę podłoża.
Do towarzystwa dla werbeny warto wybierać rośliny o podobnych wymaganiach stanowiskowych i glebowych, takie jak szałwia omszona, kocimiętka, jeżówka, przetacznik, gaura czy rudbekia. Nie sprawdzą się gatunki wymagające stale wilgotnej, kwaśnej gleby (np. wrzosy) ani agresywne rośliny rozłogowe, które szybko zajmują przestrzeń. W małych ogrodach należy unikać miejsc silnie nagrzewających się przy ciemnych ścianach bez przewiewu, gdyż nadmierne ciepło i brak wilgoci skracają okres kwitnienia. Dobrym pomysłem jest umieszczenie werbeny w pobliżu uprawy warzyw i ziół, ponieważ jej kwiaty skutecznie przyciągają zapylacze.
Źródło: deccoria.pl
