Spis treści:
- Jak wygląda hiacyntowiec?
- Sadzenie i uprawa hiacyntowców
- Z czym sadzić hiacyntowce?
Jak wygląda hiacyntowiec?
Hiacyntowiec (Hyacinthoides) to rodzaj roślin należących do rodziny szparagowatych. Obejmuje 11-12 gatunków, które naturalnie występują w Europie Zachodniej oraz północno-zachodniej Afryce. W Polsce można je z powodzeniem uprawiać w ogrodach. Czasem bywa określany dawną, obecnie rzadziej używaną nazwą botaniczną "Endymion", nawiązującą do postaci z mitologii greckiej. Roślina osiąga zazwyczaj 25-30 cm wysokości i dobrze rośnie także w pojemnikach, dzięki czemu nadaje się na tarasy i balkony.
Hiacyntowce wyrastają z cebul i przykuwają uwagę przede wszystkim kwiatami. Pojawiają się w kwietniu i maju, a ich barwa może być różna - niebieska, różowa lub biała, w zależności od odmiany. Kwiaty są pojedyncze, zebrane w grona, przypominają małe dzwonki, a ich płatki wywijają się na zewnątrz. Wydzielają delikatny, przyjemny zapach. Przyciągają również owady zapylające.
Charakterystyczną cechą hiacyntowców są także liście - równowąskie, lancetowate, błyszczące, zebrane w niewielkie kępy. Najczęściej uprawianymi w Polsce gatunkami hiacyntowców są:
- Hiacyntowiec hiszpański (Hyacinthoides hispanica) - najpopularniejszy gatunek, dorastający do 30-50 cm wysokości. Łatwy w uprawie, dobrze znosi zarówno stanowiska słoneczne, jak i półcieniste. To jego odmiany najczęściej można kupić w sklepach. Występuje w wersji niebieskiej, białej oraz różowej.
- Hiacyntowiec angielski zwany też leśnym (Hyacinthoides non-scripta) - kwitnie na intensywnie niebiesko, jego kwiaty silnie pachną, a wierzchołki gron są lekko przewieszone. Często można go spotkać w lasach Wielkiej Brytanii, stąd jego nazwa.
- Hiacyntowiec gajowy (Hyacinthoides massartiana) - mniej znany gatunek, naturalny mieszaniec powstały z połączenia hiacyntowca hiszpańskiego i leśnego. Kwitnie na niebiesko i często rośnie na skrajach lasów oraz przy drogach.
Sadzenie i uprawa hiacyntowców
Za sadzenie hiacyntowców warto zabrać się jesienią, we wrześniu lub październiku. Cebulki umieszcza się w gruncie na głębokości 7-8 cm. Dobrze jest od razu wybrać miejsce docelowe, ponieważ rośliny ładnie się rozrastają i z czasem tworzą efektowne łany kwiatów. Hiacyntowce preferują półcień oraz przepuszczalną glebę o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym.
Zobacz również:
Uprawa jest później bardzo prosta - kwiaty wystarczy umiarkowanie podlewać, szczególnie w okresach suszy. Pomocna będzie również ściółka, np. z kompostu. Taka warstwa nie tylko pomaga utrzymać wilgoć, ale też odżywia roślinę i dostarcza materii organicznej. To także ważna ochrona cebul przed zimowymi mrozami.
Po przekwitnięciu należy poczekać, aż liście same zżółkną i zwiędną. Dopiero wtedy można je usunąć, ponieważ roślina kończy gromadzenie energii i przechodzi w stan spoczynku. W tym czasie zaleca się również ograniczenie podlewania. Hiacyntowce, podobnie jak inne rośliny cebulowe, łatwo rozmnażają się przez cebule przybyszowe. Po kilku latach tworzą gęste kępy, które można wykopać i delikatnie podzielić. Najlepszym terminem na ten zabieg jest lato.
Hiacyntowce są stosunkowo odporne na choroby i szkodniki, jednak przy nadmiernym podlewaniu mogą pojawić się infekcje grzybowe. Zdarza się również, że cebule są podgryzane przez szkodniki, dlatego ogrodnicy często stosują specjalne koszyczki ochronne podczas sadzenia.
Hiacyntowce świetnie sprawdzają się na rabatach pod drzewami i krzewami, dobrze radzą sobie także na skalniakach. Warto sadzić je w pobliżu miejsc wypoczynku w ogrodzie ze względu na ich przyjemny zapach.
Z czym sadzić hiacyntowce?
Okres kwitnienia hiacyntowców jest stosunkowo krótki, dlatego nie zaleca się sadzenia ich w centralnym miejscu rabaty. Latem przechodzą w stan spoczynku i tracą swoje walory dekoracyjne. Doskonale sprawdzają się natomiast jako rośliny wypełniające puste przestrzenie pod drzewami i krzewami.
Hiacyntowce dobrze rosną w towarzystwie innych roślin cebulowych. Szczególnie pasują do nasadzeń naturalistycznych, wiejskich i leśnych. Można je sadzić obok tulipanów, narcyzów czy szafirków. Wszystkie wymienione rośliny kwitną w podobnym czasie, a część z nich nieco później, dzięki czemu rabata dłużej zachowuje atrakcyjny wygląd. Hiacyntowce nadają się również do wazonu.
Podczas uprawy tych roślin należy pamiętać, że są one toksyczne zarówno dla ludzi, jak i zwierząt, szczególnie ich cebule. Dlatego przy ich pielęgnacji zaleca się stosowanie rękawic ochronnych, a po wniesieniu kwiatów do domu trzymanie ich z dala od dzieci. W przypadku ludzi zagrożenie pojawia się głównie po spożyciu, choć sok rośliny może podrażniać skórę osób wrażliwych.
Źródło: deccoria.pl
