Fatsjobluszcz lizański (Fatshedera lizei)

Fatsjobluszcz ma rozłożysty pokrój i mocne łodygi. Ciemnozielone liście o skórzastej powierzchni dorastają do 15 cm długości. Są mocno powycinane i najczęściej pięcioklapowe. Pędy fatsjobluszczu mogą osiągać do 2,5 m. Nie są jednak stabilne. Trzeba zapewnić im podpory.

Istnieje kilka popularnych i ciekawie wyglądających odmian fatsjobluszczu:

• Variegata – zapoczątkowała popularność tej rośliny. Ma charakterystyczną białą obwódkę na liściach.
• Pia Bont – odmiana o pstrych pędach.
• Silver Prusca – jej liście mają charakterystyczne żółte przebarwienia.
• Annemieke – ma ciemnozielone liście z seledynowymi plamami.
• Curly – odmiana o pofalowanych brzegach liści.

Fatsjobluszcz lizański najlepiej rośnie na stanowisku półcienistym. Odmiany pstrokate potrzebują trochę więcej światła. Liście fatsjobluszczu wystawione na bezpośrednie nasłonecznienie miękną i usychają. W okresie wegetacji roślina bardzo dobrze czuje się w temperaturze pokojowej. Podczas zimy potrzebuje jasnego i nieco chłodniejszego miejsca.

Zdecyduj zaraz po zakupie, czy fatsjobluszcz będzie rosnąć jako krzew, czy pnącze. Pierwsza opcja wymaga przycinania pędów.

Koniecznie zapewnij mu odpowiednie podłoże. Trzecią część objętości donicy powinna stanowić ziemia z pola, działki lub kompost. Dzięki temu łatwiej będzie utrzymać stały poziom wilgotności gleby. Fatsjobluszcz lizański odwdzięczy się za to bujnymi liśćmi.

Przez cały okres wegetacji podlewaj roślinę, gdy tylko ziemia z wierzchu zrobi się sucha. Raz w tygodniu zasilaj ją połową dawki nawozu do roślin zielonych lub kwitnących.

Roślina bardzo szybko reaguje na braki żelaza w podłożu. Objawem są żółknące liście. Uratujesz ją za pomocą nawozu żelazowego. Mogą również pojawić się choroby grzybicze. Ich przyczyną jest zazwyczaj nieodpowiednia pielęgnacja fatsjobluszczu.

• Stanowisko: półcieniste
• Wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
• Podlewanie: średnie
• Wysokość: 2-3m
• Pokrój: płożący, krzewiasty
• Roślina ozdobna z: liście