Spis treści:
- Zawciągowiec zwyczajny - bylina zmieniająca kolor
- Jak uprawiać zawciągowiec zwyczajny?
Zawciągowiec zwyczajny - bylina zmieniająca kolor
Zawciągowiec zwyczajny (Ceratostigma plumbaginoides) to niska, mocno rozrastająca się bylina z rodziny ołownicowatych. Zwykle nie przekracza 30 cm wysokości i stosunkowo szybko tworzy gęste kobierce dzięki płożącym pędom, które stopniowo zakorzeniają się w podłożu. Liście o jasnozielonym kolorze są osadzone na cienkich i lekko czerwieniejących pędach. Pod koniec lata eliptyczne liście stopniowo przyjmują szkarłatne odcienie czerwieni i brązu, dzięki czemu stanowią cenną ozdobę jesiennego ogrodu.
To jednak nie koniec walorów dekoracyjnych zawciągowca. W sierpniu na szczytach pędów pojawiają się intensywnie niebieskie, a czasem wręcz szafirowe kwiaty. Często utrzymują się na roślinie aż do pierwszych przymrozków, dzięki czemu efektownie kontrastują z czerwieniejącymi jesienią liśćmi. Połączenie kwitnienia z jednoczesnym przebarwieniem liści wyróżnia ten gatunek na tle innych roślin okrywowych.
Zobacz również:
Jak uprawiać zawciągowiec zwyczajny?
Zawciągowiec zwyczajny pochodzi z Chin, gdzie rośnie na suchszych, dobrze nasłonecznionych stanowiskach. To wciąż mało znana bylina w polskich ogrodach - a szkoda. Poza niewątpliwym urokiem gatunek ten jest ceniony również za odporność na okresową suszę oraz zdolność do szybkiego zadarniania wolnych przestrzeni.
Najlepiej sadzić go w ciepłym, słonecznym i osłoniętym miejscu. Pełne słońce sprzyja obfitemu kwitnieniu oraz intensywnemu przebarwianiu liści jesienią. Roślina zniesie także lekki półcień, lecz w głębokim cieniu będzie znacznie słabiej rosła i kwitła. W chłodniejszych, wietrznych częściach ogrodu warto wybierać stanowisko przy ścianie, murku albo wśród innych roślin. To bardzo dobra bylina okrywowa, która szybko tworzy niskie kobierce. Sprawdza się m.in.:
- na murkach, skalniakach i suchych skarpach;
- jako wypełnienie lub obrzeża słonecznych rabat;
- w ogrodach żwirowych i skalnych;
- przy ścieżkach i schodach, gdzie pędy mogą lekko przewieszać się nad krawędzią;
- w uprawie pojemnikowej.
Zawciągowcem można także obsadzać przestrzenie pod luźnymi krzewami - pod warunkiem że dociera tam dość sporo światła. Na rabatach dobrze komponuje się z wieloma roślinami jednorocznymi i innymi bylinami. Z uwagi na preferencje stanowiskowe, zawciągowiec może być sadzony w towarzystwie np.:
- aksamitek (Tagetes);
- narcyzów (Narcissus);
- goździków (Dianthus);
- tulipanów (Tulipa);
- lawendy (Lavandula);
- szafirków (Muscari);
- astrów (Aster);
- krwawników (Achillea).
Zawciągowiec ma małe wymagania co do gleby - jego podłoże powinno być przede wszystkim przepuszczalne. Dzięki temu dobrze rośnie w zwykłej ziemi ogrodowej, także tej lżejszej, piaszczystej lub żwirowej. Najlepiej czuje się w glebie o odczynie zbliżonym do obojętnego albo lekko zasadowym. Bylina nie ma także dużych wymagań pokarmowych, a nadmiar składników może jej wręcz zaszkodzić. W zupełności wystarczy jej sporadyczne dokarmianie nawozami organicznymi lub wieloskładnikowymi wiosną.
W pierwszym sezonie po posadzeniu roślina wymaga umiarkowanego podlewania. Natomiast już dobrze ukorzeniony zawciągowiec jest odporny na okresowe susze i źle znosi zastój wody w korzeniach. Można go nawadniać ewentualnie przy dłuższej suszy i podczas upałów. To roślina mrozoodporna, jednak w chłodniejszych rejonach kraju oraz w trakcie bezśnieżnych, surowych zim warto go zabezpieczyć np. stroiszem.
Źródło: deccria.pl
