Spis treści:
- Zawilec chiński - mniej znany kuzyn zawilca japońskiego
- Sadzenie i pielęgnacja zawilca chińskiego w ogrodzie
Zawilec chiński - mniej znany kuzyn zawilca japońskiego
Zawilec chiński (Anemone hupehensis) to bylina z rodziny jaskrowatych, pochodząca z Chin i Tajwanu. W Polsce wciąż nie należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych, choć trudno odmówić mu urody. Jego największym atutem jest termin kwitnienia - zaczyna dekorować rabaty pod koniec lata i może utrzymywać kwiaty aż do późnej jesieni.
Roślina osiąga zwykle 60-120 cm wysokości. Tworzy smukłe, wzniesione pędy oraz duże, ciemnozielone, ząbkowane liście. Od sierpnia na szczytach łodyg pojawiają się kwiaty o średnicy około 5-7 cm. W zależności od odmiany mogą być białe, różowe, liliowe, fioletowe lub purpurowe. Ich środek tworzą wyraźne, żółte pręciki.
To właśnie późne kwitnienie sprawia, że zawilec chiński może odmienić wygląd ogrodu pod koniec sezonu. Kiedy róże, floksy czy część letnich bylin zaczynają już przekwitać, on dopiero nabiera rozpędu. Wysokie pędy dobrze prezentują się w tylnej części rabaty, gdzie mogą tworzyć tło dla niższych roślin. Sprawdzą się także w ogrodach naturalistycznych i półcienistych zakątkach.
Zobacz również:
Warto rozróżnić to, że zawilec chiński (Anemone hupehensis) jest konkretnym gatunkiem, natomiast "zawilce japońskie" to szersze określenie grupy podobnych roślin, obejmującej m.in. właśnie zawilca chińskiego i jego mieszańce.
Różnice mogą dotyczyć wysokości, pokroju, wielkości i koloru kwiatów oraz terminu kwitnienia, zależnie od konkretnej odmiany.
Dla ogrodnika ważniejsze od samej nazwy jest jednak to, że zawilce jesienne to efektowne byliny, które kwitną późno i zdobią ogród wtedy, gdy większość roślin ma już sezon za sobą.
Sadzenie i pielęgnacja zawilca chińskiego w ogrodzie
Zawilec chiński nie należy do szczególnie wymagających roślin.
- Stanowisko
Najlepiej czuje się w półcieniu, choć może rosnąć również w słońcu. W mocno nasłonecznionym miejscu trzeba jednak bardziej pilnować podlewania - bylina nie lubi przesuszania podłoża. Dobrze wybrać dla niej także miejsce osłonięte od silnego wiatru.
- Gleba
Podłoże powinno być żyzne, próchniczne i umiarkowanie wilgotne, ale przepuszczalne. Zawilec nie toleruje zastojów wody, szczególnie zimą. Ciężka i stale mokra ziemia może prowadzić do gnicia korzeni oraz problemów z chorobami grzybowymi.
- Podlewanie
Po posadzeniu zawilce należy regularnie podlewać, zwłaszcza podczas suszy oraz w czasie kwitnienia. Wodę najlepiej kierować bezpośrednio na ziemię, unikając moczenia liści. Dzięki temu ograniczymy ryzyko chorób grzybowych, takich jak mączniak prawdziwy czy szara pleśń.
- Nawożenie
Wiosną warto zasilić podłoże kompostem albo dobrze rozłożonym obornikiem. Przy żyznej glebie zawilec nie potrzebuje intensywnego nawożenia. Można natomiast zastosować nawóz dla roślin kwitnących, gdy roślina zaczyna tworzyć pąki.
Przy sadzeniu dobrze zachować odpowiedni odstęp między roślinami. Zawilce z czasem tworzą coraz większe kępy i mogą rozprzestrzeniać się po rabacie.
Po zakończeniu kwitnienia można usunąć przekwitnięte kwiatostany, a późną jesienią przyciąć stare pędy. Młode egzemplarze warto w pierwszym roku zabezpieczyć przed silniejszym mrozem, np. warstwą ściółki. Starsze, dobrze ukorzenione rośliny są znacznie bardziej odporne.
Zawilec chiński ma więc wszystko, czego potrzeba roślinie na późny sezon: wysokie, smukłe pędy, duże kwiaty i długi okres kwitnienia. Kiedy inne kwiaty zwijają interes i przechodzą na zimowy urlop, on dopiero rozkręca swój jesienny występ.
Źródło: deccoria.pl
