Ogród japoński
Zadaniem ogrodu japońskiego jest naśladować naturę w czystym, nienaruszonym przez człowieka stanie. Należy go pielęgnować w taki sposób, aby ingerencja ludzkich rąk była jak najmniej widoczna. W takim ogrodzie każdy element nie tylko spełnia określoną funkcję – mają one również swoją symbolikę. Żaden przedmiot, roślina i instalacja nie występuje w japońskim ogrodzie przypadkowo. Z pozoru wygląda on na trudny w uprawie, jednak po zapoznaniu się z kilkoma zasadami, łatwiej nam będzie urządzić prawdziwie orientalny przydomowy zieleniec. Przede wszystkim należy pamiętać o zachowaniu harmonii, eleganckiej, acz niewymuszonej prostoty oraz naturalności — nie ma w nim miejsca na fantazyjne wzory czy perfekcyjne, regularne (stworzone ludzką ręką) kształty.
W takim „zewnętrzu” dominuje przede wszystkim zielona roślinność, która jest tłem dla kwiatowych dodatków. W takim miejscu posadzić różaneczniki, azalie, wiśnie, peonie. Oprócz tego powinna pojawić się w nim woda, np. w formie strumyka, czy oczka wodnego oraz kamienie imitujące skały. Elementy i akcesoria bezpośrednio nawiązujące do kultury japońskiej, należy stosować oszczędnie, by nie uzyskać karykaturalnego efektu.
Styl angielski
Podobnie jak japoński, mocno nawiązuje do naturalnych krajobrazów; rośliny tworzą w nim nieokiełznany, bujny, pulsujący życiem gąszcz. Ma on jednak zgoła inny charakter — jest bardziej nastrojowy i romantyczny. Ingerencja człowiek w aranżację ogrodu również powinna być ograniczona do niezbędnego minimum — rośliny powinny rosnąć swobodnie, przenikać się tak jak na dzikich łąkach i w lasach. W razie konieczności przycięcia drzew lub krzewów należy nadawać im asymetryczne kształty, najlepiej jednak, by zachowywały naturalny pokrój. W tradycyjnym, ogrodzie angielskim formy architektoniczne nawiązywały do historycznych ruin i gotyckich budowli, jednak na potrzeby ogrodu użytkowego w zupełności wystarczą ceglane altany, murki, ścieżki czy rabaty. Zagony i kwietniki warto obsadzać bylinami i różami. W angielskich ogrodach po pergolach i murach pną się bluszcze, róże i filodendrony.
Ogród wiejski
Panuje w nim niczym nieskrępowany, swojski klimat. Na pierwszy rzut oka, ogród taki wydaje się nieuporządkowany, wręcz chaotyczny. To tylko jednak pozory. Przytłacza on nie tylko mnogością kłębiących się roślin, ale też feerią odważnych, kontrastowych barw — największą ozdobą takiego miejsca są bujnie kwitnące kwiaty, obficie porastające kwietniki i rabaty. Często odnaleźć w nich można gatunki nieco już zapomniane, np. malwy, dzielżany. Do najpopularniejszych roślin stylu rustykalnego należą koścce, jeżowce, liliowce, łubin, piwonie, astry, bratki, nasturcje, kosmosy i maciejki.
Występują w nim również warzywa, zioła i krzewy owocowe, czasem jabłonie, śliwy i grusze. W wiejskim ogrodzie nikomu nie przeszkadzają samosiejki, są nawet bardzo pożądane. Co ważne dla tej estetyki, raczej nie wypada wkomponowywać w nią roślin typowo egzotycznych — aranżacja mogłaby wzbudzać śmieszność. W rustykalnych zakątkach stawiajmy na okazy charakterystyczne dla obszarów ruralistycznych. Również architektura nie powinna się nadto wyróżniać. Idealnym dopełnieniem takich kompozycji będą drewniane, masywne stoły, ławki oraz płotki.
Ogrody nowoczesne
Trudno scharakteryzować styl nowoczesny, ponieważ skupia ono w sobie wiele trendów zaczerpniętych ze wspólnej sztuki, designu i architektury.
Tak wystylizowane ogrody najczęściej występują w parze z nowoczesną zabudową — i taką zasadę postarajmy się zachować, jeśli w ten sposób planujemy zagospodarować swoją działkę. Takie aranżacje, w zestawieniu z dworkiem czy domem z bali nie wyglądają udanie. Ogrody zaaranżowane w ten sposób odznaczają się prostym i geometrycznym układem. Ich dewizą mogłoby być hasło „im mniej, tym więcej”. Są uporządkowane i oszczędne w formie — zamiast ilości, większą wagę przypisują jakości. Liczba nasadzanych roślin powinna być ograniczona, niedopuszczalne są natomiast gatunki, które barwnie się kwiecą. Najlepiej stosować bezpieczne iglaki i rośliny zimozielone, a także rośliny liściaste, takie jak bukszpan (ciekawym pomysłem jest przycięcie go w geometryczne bryły) Dobrze sprawdzą się również berberys oraz trawy ozdobne. W miarę możliwości warto znaleźć miejsce dla upraw wertykalnych. Ważnym wyróżnikiem ogrodów nowoczesnych jest zastosowanie zróżnicowanych materiałów wykończeniowych i dekoracyjnych. Na równi z roślinnością wykorzystywane są w nich beton, szkło, metal i tworzywa sztuczne, w postaci mebli czy drobnych budowli.
Styl to grupa cech pozwalająca przyporządkować dany wytwór do określonego nurtu lub epoki. Dla ogrodów tymi wyznacznikami formalnymi będą przede wszystkim zastosowane gatunki roślin i małej architektury. Aby znaleźć estetykę, która najbardziej przypadnie nam do gustu, warto zastanowić się, ile czasu możemy poświęcić na pielęgnację roślin, a także, jak dalece nasza koncepcja dopasuje się do otoczenia i budynku, z którym ogród sąsiaduje. Równie istotne są wymiary działki, jaką będziemy aranżować – niektóre z niżej wymienionych stali potrzebują dużo wolnej przestrzeni.
Ogród nieformalny
Przez wgląd na swoją „nieformalność”, styl ten nie narzuca nam szczegółowych wytycznych, wręcz przeciwnie, pozwala na swobodny dobór roślin czy elementów architektury.
Zwykle stanowi funkcjonalne połączenie wielu różnych stylistyk, przy czym żadna z nich nie odgrywa dominującej roli. Poszczególne obszary w ogrodzie dobrze ze sobą współgrają, jednocześnie mocno się odróżniając. W ogrodzie nieformalnym łatwo wydzielić strefy, z których każda spełnia inną funkcję – rekreacyjno-wypoczynkową, gospodarczą, użytkową, izolacyjną itd. Tak bez zgrzytu przenikać się mogą uporządkowany taras, przestronny, równo ścięty trawnik, wysokie rabaty tak charakterystyczne dla stylu rustykalnego, oraz niewielki warzywnik.
Deccoria.pl
