Spis treści:
- Uprawa krwiściągu lekarskiego - najważniejsze zasady
- Z czym łączyć krwiściąg lekarski na rabatach?
- Właściwości i zastosowanie krwiściągu
Uprawa krwiściągu lekarskiego - najważniejsze zasady
Krwiściąg lekarski (Sanguisorba officinalis) to wysoka bylina z rodziny różowatych (Rosaceae), dorastająca do 30-150 cm wysokości. Ma wzniesioną, smukłą i niekiedy czerwonawą łodygę, która rozgałęzia się u góry. Jego liście są pierzastozłożone, z wieloma drobniejszymi, wyraźnie ząbkowanymi na brzegach listkami. Pojedyncze listki ogonkowe są jajowate i sercowate u nasady.
Największą ozdobą byliny są drobne, brunatnoczerwone kwiaty - nie mają typowych płatków korony, ale wyróżniają się wydłużonymi, czerwonymi pręcikami, które nadają całemu kwiatostanowi nieco puszystego wyglądu. Niepozorne kwiaty są gęsto zebrane w główkowate kwiatostany, osadzone na szczytach pędów. Najczęściej mają do 3 cm długości, jednak odmiany ozdobne mogą osiągać nawet do 7 cm.
Krwiściąg lekarski odznacza się długim okresem kwitnienia - dekoracyjne kwiatostany mogą zdobić ogród od końca czerwca do października. Jednak oprócz walorów dekoracyjnych, roślina ta pomaga w utrzymaniu bioróżnorodności ogrodu - to gatunek rodzimy, który stanowi cenne źródło nektaru dla wielu owadów.
Z uwagi na pochodzenie, krwiściąg lekarski jest doskonale przystosowany do panujących w Polsce warunków pogodowych i nie wymaga okrywania na zimę. Dzięki temu też nie ma wygórowanych wymagań. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub półcienistym, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Natomiast jeżeli chodzi o pielęgnację:
- Podlewnie - w normalnych warunkach nie wymaga dodatkowego nawadniania, w zupełności wystarcza mu woda z opadów. Dobrze znosi okresy bezdeszczowe, ale warto pomóc roślinie w trakcie letniej suszy i upałów.
- Nawożenie - można zasilać go wczesną wiosną dobrze rozłożonym kompostem. Jeżeli rośnie na żyznej ziemi, nie wymaga dodatkowego nawożenia w trakcie sezonu.
- Rozmnażanie - najłatwiej przeprowadzić przez podział kępy wiosną.
- Dodatkowe zabiegi - warto ogławiać przekwitające kwiatostany, aby kwitł dłużej i obficiej.
Z czym łączyć krwiściąg lekarski na rabatach?
Z uwagi na kolor kwiatostanów krwiściąg lekarski często jest określany jako bylina późnego lata i jesieni. Doskonale sprawdzi się m.in. jako wysokie piętro rabat bylinowych, w towarzystwie innych roślin o lekkim i naturalistycznym pokroju, takich jak przetaczniki, jeżówki, przegorzany, rozchodniki czy rudbekie. Jego smukłe pędy i ciemne kwiatostany dobrze wyglądają także obok traw łąkowych, takich jak kostrzewy, mietlice, tymotka i kupkówka. Ich dodatek sprawia, że kompozycja wygląda bardziej naturalnie.
Jako bylina rodzima, krwiściąg lekarski jest idealnym wypełnieniem łąk kwietnych, najlepiej rośnie obok gatunków o podobnych wymaganiach, np.: chabrów, cykorii podróżnik, krwawnika pospolitego, koniczyny, szałwii łąkowej czy dziewanny.
Krwiściąg dobrze wygląda w większych grupach albo powtórzeniach, a nie jako pojedyncza kępa, więc na łące kwietnej najlepiej sadzić go w kilku miejscach razem z innymi bylinami o średniej i większej wysokości. Gatunek ten sprawdzi się także do nasadzeń w pobliżu oczek wodnych. Dzięki ciekawej formie kwiatostanów krwiściąg coraz częściej jest wykorzystywany także w bardziej nowoczesnych aranżacjach ogrodowych.
Właściwości i zastosowanie krwiściągu
Krwiściąg lekarski jest ceniony głównie za działanie ściągające, przeciwkrwotoczne i przeciwzapalne. Zawiera m.in. garbniki, flawonoidy, saponiny i kwasy fenolowe, które wiążą się z jego aktywnością antyoksydacyjną, przeciwbakteryjną oraz wspierającą gojenie się ran. Jego liście są jadalne, można je przygotowywać podobnie jak np. szpinak.
Z uwagi na swoje właściwości, stosowanie krwiściągu w jakiejkolwiek formie warto skonsultować z lekarzem lub farmaceutą - zwłaszcza jeżeli ma być używany regularnie, wewnętrznie albo przy chorobach przewlekłych. Szczególną ostrożność powinny zachować kobiety w ciąży i karmiące, a także osoby przyjmujących leki na stałe. Mogą występować działania niepożądane.
W ziołolecznictwie wykorzystuje się przede wszystkim suszone kłącze, a czasem także części zielone - są przygotowywane w formie naparów, odwarów lub nalewek oraz zewnętrznie w okładach, płukankach i nasiadówkach. Niegdyś używano go przy drobnych krwawieniach, biegunkach, stanach zapalnych przewodu pokarmowego, problemach skórnych, hemoroidach oraz do pielęgnacji włosów przy łupieżu i łojotoku.
Źródło: deccoria.pl
