Spis treści:
- Dlaczego jałowiec płożący to "żelazna roślina"?
- Jałowiec płożący zamiast trawnika - sadzenie i pielęgnacja
Dlaczego jałowiec płożący to "żelazna roślina"?
Jałowiec płożący (Juniperus horizontalis) to gatunek z rodziny cyprysowatych, pochodzący z północnej części Ameryki Północnej. W wielu krajach również w Polsce jest uprawiany jako roślina ozdobna. W zależności od odmiany osiąga od 10 do 50 cm wysokości, a jeden egzemplarz rozrasta się na szerokość 100-300 cm. Dzięki tym wymiarom zalicza się do krzewów okrywowych - jest szerszy niż wyższy. Dodatkowo nie wymaga częstego podlewania. Jego pędy ścielą się po ziemi, szczelnie przykrywając podłoże.
Roślina wytwarza igły o szpilkowatym kształcie, lekko odstające i kłujące. Zazwyczaj mają długość około 2-6 mm, mogą być zielone lub sinozielone. Ubarwienie krzewu zależy od odmiany, ale najczęściej przybiera stalowy lub nawet niebieskawy odcień, a niektóre pędy w okresie wzrostu lekko się zaróżawiają. Jesienią zdarzają się egzemplarze przybierające fioletowy odcień. Owoce jałowca płożącego to szyszkojagody pokryte sinym nalotem.
Zobacz również:
Ten gatunek jałowca często określa się mianem "żelaznej rośliny". Wynika to z jego dużej odporności i niewielkich wymagań. Wykazuje wyjątkową tolerancję na suszę, dlatego można go bez obaw sadzić w słonecznych, suchych miejscach, na przykład na skarpach czy skalniakach. Dobrze rośnie niemal na każdym podłożu - piaszczystym, piaszczysto-gliniastym, a nawet wyjałowionym. Jałowiec płożący jest także odporny na zanieczyszczenia powietrza, takie jak spaliny i kurz, rzadko bywa atakowany przez szkodniki i choroby, a przy tym dobrze znosi niskie temperatury.
Jałowiec płożący zamiast trawnika - sadzenie i pielęgnacja
Przy sadzeniu jałowca płożącego nie trzeba szczególnie martwić się o stanowisko - roślina dobrze radzi sobie niemal wszędzie, a idealne będą dla niej zwłaszcza skarpy i wszelkie nachylenia terenu, które szybko pokryje. Bardzo dobrze komponuje się z bylinami o intensywnie barwnych kwiatach. Słońce i sucha gleba nie stanowią dla niej problemu, choć najlepiej rośnie w ziemi lekko kwaśnej.
Najlepszym terminem sadzenia jest wiosna (kwiecień-maj) oraz wczesna jesień (wrzesień-październik). Na początku należy wykopać dołek około dwa razy większy niż bryła korzeniowa, warto też dodać warstwę drenażu i umieścić w nim sadzonkę. Między roślinami należy zachować odstęp 50-100 cm. Tuż po posadzeniu trzeba obficie podlać je u podstawy. W pierwszych tygodniach uprawy zaleca się regularne podlewanie, aby jałowiec dobrze się ukorzenił.
Później krzew nie wymaga już wiele uwagi - po rozrośnięciu zwykle nie będzie potrzebował podlewania. Jedynym zabiegiem, który można wykonać, jest cięcie formujące - zapobiega ono nadmiernemu rozrastaniu się rośliny i zarastaniu rabat lub ścieżek. Warto także usuwać stare i martwe pędy. Należy unikać intensywnego, jednorazowego cięcia, ponieważ jałowiec płożący źle je znosi.
Aby rósł gęsto i zachował swój atrakcyjny kolor, podsyp go raz lub dwa razy w sezonie - wiosną i latem - nawozem do iglaków. Najlepiej wybierać preparaty granulowane o przedłużonym działaniu, które zapewniają dobre efekty.
Choć jałowiec płożący rzadko choruje i bywa atakowany przez szkodniki, czasami mogą się one pojawić. Najczęściej wynika to z błędów w pielęgnacji. Zbyt intensywne podlewanie sprzyja rozwojowi fytoftorozy, czyli groźnej choroby grzybowej atakującej korzenie i objawiającej się brązowieniem igieł. Z kolei podczas długotrwałej suszy - choć jałowiec dobrze ją znosi - na osłabionym krzewie mogą pojawić się przędziorki i mszyce. Starsze egzemplarze często zaczynają obumierać od środka, co jest naturalnym procesem - można go spowolnić poprzez delikatne cięcie odmładzające.
Źródło: deccoria.pl
