Spis treści:
- Paulownia puszysta, czyli cesarskie drzewo szczęścia
- Sadzenie paulowni i jej wymagania
- Pielęgnacja paulowni puszystej
Paulownia puszysta, czyli cesarskie drzewo szczęścia
Paulownia puszysta, znana też jako paulownia omszona (Paulownia tomentosa) i potocznie nazywana cesarskim drzewkiem szczęścia, należy do rodziny paulowniowatych. Pochodzi z Chin, gdzie była uprawiana już 2000 lat temu. W swoim rodzimym kraju jest szeroko wykorzystywana do produkcji mebli, rzeźb, naczyń, a nawet instrumentów muzycznych. Jej drewno jest łatwe w obróbce. Szybko rośnie, dlatego często wykorzystuje się ją do produkcji biomasy, a liście mogą służyć jako pasza dla zwierząt.
Drzewo robi duże wrażenie, ponieważ w warunkach ogrodowych może dorastać nawet do około 10 metrów wysokości. Jego korona przypomina kształtem parasol. Wytwarza sercowate, bardzo duże liście o długości nawet 40 cm. Latem tworzą one gęstą kopułę.
Paulownia kwitnie na przełomie kwietnia i maja. Kwiaty zawiązują się na pędach zeszłorocznych i są niezwykle dekoracyjne. Przypominają nieco kwiatostany naparstnicy, ponieważ również są dzwonkowate, ale mają jasnofioletowy kolor z domieszką bieli. Ich wnętrze jest prążkowane. Kwiaty osiągają zazwyczaj około 6 cm długości i zebrane są w wiechowate kwiatostany. Drzewo zakwita po 6-10 latach od posadzenia. Po przekwitnięciu na pędach pojawiają się owoce - torebki, które mogą utrzymywać się na roślinie nawet przez kilka lat.
Sadzenie paulowni i jej wymagania
Nie zaleca się sadzić paulowni puszystej na otwartej przestrzeni. To gatunek bardzo inwazyjny. Szybko rośnie i łatwo rozmnaża się samoistnie. Jego system korzeniowy zajmuje dużo miejsca, a drzewo zaczyna konkurować z innymi roślinami o wodę, słońce i składniki odżywcze. W niektórych krajach, np. w USA, uprawa paulowni jest zabroniona, w innych prowadzi się szczegółowy monitoring jej aklimatyzacji i wzrostu.
Zobacz również:
W związku z tymi cechami lepiej uprawiać paulownię w przestrzeni publicznej, przy ulicach lub wśród zabudowań. Wtedy nie stwarza większego zagrożenia. Ponadto potrafi oczyszczać powietrze, dlatego dobrze sprawdza się w miastach.
Paulownię kupuje się jako sadzonkę w doniczce, jednak ze względu na jej szybki wzrost nie nadaje się do długotrwałej uprawy w pojemniku. Drzewo można posadzić w ogrodzie, wystarczy znaleźć dla niego odpowiednie miejsce. Najlepiej, jeśli będzie ono zaciszne, słoneczne i zlokalizowane przy ścianie budynku lub solidnym ogrodzeniu. Jeśli chodzi o podłoże, cesarskie drzewko szczęścia nie ma wygórowanych wymagań, choć warto zapewnić mu glebę wilgotną, przepuszczalną i umiarkowanie żyzną. Gatunek preferuje odczyn od lekko kwaśnego do lekko zasadowego.
Największą zaletą posiadania paulowni w ogrodzie są jej dekoracyjny wygląd, wyjątkowe liście i efektowne kwiaty. Należy jednak pamiętać, że drzewo potrzebuje dużo miejsca i bywa trudne do usunięcia.
Pielęgnacja paulowni puszystej
Cesarskie drzewko szczęścia powinno się sadzić wiosną, po ustąpieniu przymrozków. Konieczne jest również obfite podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch latach uprawy. Wynika to z tego, że roślina wytwarza w tym czasie duże ilości masy zielonej. Same opady deszczu mogą nie wystarczyć, ponieważ szacuje się, że jedna paulownia potrzebuje około 800 mm wody na m². Z czasem jej zapotrzebowanie na wodę maleje.
Zazwyczaj ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest nawożenie, jednak paulownia nie zawsze go wymaga, chyba że rośnie na wyjątkowo ubogiej glebie. W takiej sytuacji warto zastosować nawóz mineralny, ale bez dużej zawartości azotu. Nadmiar tego pierwiastka obniża odporność rośliny na mróz.
Paulownia wykazuje niewielką tolerancję na ujemne temperatury, dlatego zazwyczaj trzeba ją okrywać na zimę. Przy około -15°C pędy i pień mogą zostać uszkodzone i drzewo nie zakwitnie. Z tego powodu zaleca się przed zimą owinąć podstawę pnia słomianymi matami, a młode, niewielkie okazy dodatkowo zabezpieczyć agrowłókniną.
Cesarskie drzewko szczęścia można przycinać - dobrze reaguje na ten zabieg, co pozwala częściowo ograniczyć jego niekontrolowany wzrost. Cięcie wykonuje się wiosną, usuwając słabe, uszkodzone i stare pędy. Drugi termin przypada na lato, po zakończeniu kwitnienia. Dzięki odpowiedniemu cięciu wiosną paulownię można prowadzić w formie krzewu, trzeba jednak pamiętać, że w takiej formie nie zakwitnie od razu, ponieważ zawiązuje pąki na zeszłorocznych pędach.
Źródło: deccoria.pl
