Spis treści:
- Dlaczego mak wschodni robi tak spektakularne wrażenie?
- Najpiękniejsze odmiany maku wschodniego
- Uprawa maku wschodniego. Rośnie tam, gdzie inne byliny zawodzą
- Z czym łączyć mak wschodni na rabacie?
Dlaczego mak wschodni robi tak spektakularne wrażenie?
Mak wschodni (Papaver orientale) to bylina pochodząca z rejonów Kaukazu i Azji Mniejszej, przystosowana do suchych, gorących lat i chłodnych zim. Ten klimat tłumaczy jego zachowanie w ogrodzie: szybkie wiosenne wybicie liści, efektowne kwitnienie na przełomie maja i czerwca, a potem częściowe zamierania części nadziemnej latem.
Roślina tworzy kępy wysokie zwykle na 60-100 cm, a kwiaty mogą osiągać nawet 15 cm średnicy. Charakterystyczne są czarne plamy u nasady płatków oraz szczeciniasto owłosione liście i pędy.
Ten cykl nie jest wadą, lecz strategią przetrwania: po kwitnieniu mak ogranicza parowanie wody i przechodzi w stan spoczynku, co pozwala mu dobrze radzić sobie w okresach suszy.
Najpiękniejsze odmiany maku wschodniego
Odmiany maku wschodniego różnią się głównie kolorem kwiatów, wysokością oraz obecnością czarnych plam u nasady płatków.
- 'Beauty of Livermere' - odmiana wysoka o szkarłatnym kolorze,
- 'Black and White' - biała, z czarno nakrapianymi płatkami,
- 'Cedric Morris' - wysoka, różowe płatki z ciemnym środkiem,
- 'Indian Chief' - ma kolor machoniowo-czerwony,
- 'Curlilocks' - posiada postrzępione płatki, kwiaty pomarańczowo-czerwone,
- 'Blue Moon' - różowopurpurowa odmiana, wysoka,
- 'Raspberry Queen' - różowe kwiaty, jedna z niższych odmian.
W ogrodach spotyka się też odmiany łososiowe, białe i morelowe, choć klasyczna czerwień nadal dominuje.
Uprawa maku wschodniego. Rośnie tam, gdzie inne byliny zawodzą
Mak wschodni najlepiej radzi sobie na stanowiskach słonecznych i w glebie przepuszczalnej, raczej suchej niż mokrej. Nie toleruje podłoża ciężkiego i podmokłego, ale dobrze znosi gleby piaszczyste lub kamieniste.
To właśnie długi korzeń palowy decyduje o jego odporności. Sięga głęboko w ziemię, dzięki czemu roślina potrafi korzystać z zapasów wody niedostępnych dla wielu bylin. Jednocześnie sprawia, że mak źle znosi przesadzenie.
Optymalne warunki uprawy obejmują wiele czynników. Jeśli chodzi o stanowisko, to przede wszystkim musi to być miejsce na pełnym słońcu. Latem lubi, gdy jest sucho. Nawożenie maku wschodniego nie jest wskazane, chyba że trafimy na okres naprawdę słabego kwitnienia, dopiero wtedy może w ten sposób ratować roślinę. W trakcie wegetacji wymaga umiarkowanego podlewania: podlewamy, wtedy gdy gleba wokół rośliny przeschnie. Podlewamy także w czasie suszy - najlepiej obficie, ale rzadko.
Po kwitnieniu liście często zasychają i zanikają. To naturalne zjawisko, a nie objaw choroby.
Z czym łączyć mak wschodni na rabacie?
Największym wyzwaniem w uprawie maków nie jest ich pielęgnacja, lecz planowanie kompozycji. Ponieważ roślina znika z rabaty w środku lata, warto sadzić ją w towarzystwie gatunków, które później przejmują rolę dominanty.
Zobacz również:
Sprawdzają się zwłaszcza byliny rozwijające liście później lub tworzące zwarte kępy maskujące puste miejsce po makach. To rozwiązanie wynika bezpośrednio z ich biologii, letnie zamieranie części nadziemnej jest naturalnym etapem cyklu rośliny.
Dobrym sąsiedztwem są rośliny o podobnych wymaganiach:
- liliowce,
- róże
- irysy,
- ostróżki
- dzwonki ogrodowe
- szałwie.
Mak wschodni najlepiej sadzić w miejscach ciepłych i osłoniętych od wiatru. Jego brak większych wymagań (toleruje słabsze gleby) oraz to, że rzadko wymaga nawożenia to duża zaleta dla początkujących ogrodników.
Choć kwitnie krótko, kwiaty maku wschodniego należą do najbardziej spektakularnych wśród bylin ogrodowych. Duże, jedwabiste płatki i kontrastowe środki sprawiają, że nawet pojedyncza kępa potrafi całkowicie zmienić charakter rabaty. A jeśli roślina trafi na właściwe stanowisko, potrafi pozostać w jednym miejscu przez wiele sezonów bez specjalnej pielęgnacji.
Źródło: deccoria.pl
