Spis treści:
- Wygląd orzecha włoskiego
- Uprawa orzecha włoskiego
- Zbiór i przechowywanie orzecha włoskiego
- Właściwości i zastosowanie orzecha włoskiego
Wygląd orzecha włoskiego
Orzech włoski to rozłożyste drzewo liściaste z rodziny orzechowatych (Juglandaceae), osiągające wysokość 20-30 m i średnicę korony do 20 m. Pień młodych drzew pokrywa gładka, oliwkowoszara kora, która z wiekiem staje się ciemnoszara i głęboko spękana. Korona jest kulista lub szeroko rozłożysta. Liście nieparzystopierzaste składają się z 5-9 jajowatych listków o długości 6-15 cm, po roztarciu wydzielających charakterystyczny, aromatyczny zapach.
Gatunek ten jest rośliną o kwiatach rozdzielnopłciowych. Kwiaty męskie tworzą zwisające kotki o długości 5-12 cm, wyrastające na zeszłorocznych pędach, natomiast kwiaty żeńskie pojawiają się pojedynczo lub w grupach po 2-5 na szczytach tegorocznych przyrostów. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj.
Owocem jest kulisty nibypestkowiec o długości 4-5 cm i średnicy 3-4 cm, złożony z mięsistej, zielonej okrywy owocowej oraz twardej, pomarszczonej łupiny kryjącej jadalne, dwuklapowe nasiono.
Zobacz również:
Uprawa orzecha włoskiego
Orzech włoski wymaga stanowisk słonecznych, ciepłych i osłoniętych od silnych wiatrów. Preferuje gleby głębokie, żyzne, próchnicze, o dobrej przepuszczalności. Optymalne pH gleby wynosi 6,2-7,8. Nie toleruje gleb podmokłych, zbyt ciężkich ani zakwaszonych.
Sadzenie przypada na jesień (październik-listopad) lub wczesną wiosnę (marzec-kwiecień). Młode drzewa umieszcza się w dołach o wymiarach 60×60×60 cm, zachowując rozstawę 10-12 m między roślinami. Podlewanie jest ważne w pierwszych latach po posadzeniu oraz w okresach suszy. Nawożenie ogranicza się do stosowania kompostu lub obornika wczesną wiosną.
Pielęgnacja obejmuje formowanie korony u młodych drzew oraz usuwanie pędów uszkodzonych i chorych.
Zbiór i przechowywanie orzecha włoskiego
Surowcem zielarskim są liście oraz zielone łupiny owoców. Zbiór liści przypada na czerwiec i lipiec, gdy są w pełni rozwinięte, ale jeszcze młode. Zielone łupiny owocowe pozyskuje się we wrześniu, przed dojrzeniem orzechów. Liście wymagają suszenia w cieniu, w przewiewnym miejscu, w temperaturze do 35°C, natomiast łupiny - pokrojone na mniejsze kawałki - w suszarni w temperaturze 40-50°C.
Orzechy dojrzewają od września do października, a ich zbiór następuje, gdy zielona okrywa zaczyna pękać. Po zebraniu należy usunąć resztki okrywy i suszyć orzechy w przewiewnym miejscu przez 2-3 tygodnie. Wysuszony surowiec wymaga przechowywania w szczelnie zamkniętych pojemnikach, w suchym i chłodnym miejscu, z dala od światła i wilgoci. Liście zachowują właściwości przez rok, orzechy w łupinach przez 6-12 miesięcy.
Zobacz również:
Właściwości i zastosowanie orzecha włoskiego
Główne grupy związków występujących w orzecha włoskiego to:
- juglon (naftochinon) - działa przeciwbakteryjnie, przeciwgrzybiczo i przeciwpasożytniczo;
- garbniki (elagotaniny, galotaniny) - wykazują działanie ściągające, przeciwzapalne i przyspieszające gojenie ran;
- flawonoidy (kwercetyna, kemferol) - działają przeciwutleniająco i wzmacniająco na naczynia krwionośne;
- olejki eteryczne i kwasy organiczne - działają antyseptycznie i regulują wydzielanie sebum.
Napar z liści orzecha służy zewnętrznie do przemywania skóry przy trądziku, egzemach i nadmiernej potliwości, a także do płukania jamy ustnej przy stanach zapalnych dziąseł. Wewnętrznie preparaty z liści wspomagają trawienie i regulują perystaltykę jelit. Przed stosowaniem preparatów z orzecha włoskiego w celach leczniczych należy skonsultować się z lekarzem ze względu na przypadki silnej alergii na orzechy.
źródło: deccoria.pl
