Spis treści:
- Byliny kwitnące jesienią - 10 najpiękniejszych gatunków do ogrodu
- Jak pielęgnować późno kwitnące byliny, by kwitły jak najdłużej?
Byliny kwitnące jesienią - 10 najpiękniejszych gatunków do ogrodu
Właściwie zaplanowane nasadzenia w ogrodzie pozwalają zachować jego strojny charakter przez większość roku. Zdecydowana większość bylin ozdobnych kwitnie wiosną i latem, jesienią pozostawiając po sobie suche liście lub przekwitłe kwiatostany. Właśnie dlatego warto rozważyć posadzenie na rabatach roślin, które pełnię swojego potencjału osiągają dopiero pod koniec sezonu. Przedstawiamy zestawienie 10 bylin, które swym obfitym kwitnieniem zdobią jesienny ogród:
1. Złocień arktyczny (Arctanthemum arcticum)
To niska, odporna bylina tworząca zwarte kępy z podziemnych kłączy. Ma wzniesione, rozgałęzione pędy oraz zielone, grubo wcinane liście. Kwitnie zwykle od września do października, a czasem nawet do silniejszych listopadowych mrozów. Rozwija wówczas pojedyncze, koszyczkowate kwiaty przypominające kształtem duże stokrotki - podłużne, białe płatki otaczają żółty środek. Roślina osiąga najczęściej 20-40 cm wysokości.
Złocień najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, w lekkiej, przepuszczalnej i umiarkowanie żyznej glebie - chociaż dobrze znosi także uboższe podłoża. Jest stosunkowo odporny na przejściową suszę, ale nie toleruje ciężkiego, podmokłego podłoża ani zimowych zastoin wody.
2. Zawilce jesienne - np. japoński (Anemone hupehensis var. japonica) i mieszańcowy (Anemone × hybrida)
Długowieczne byliny kępowe o dużych, ciemnozielonych liściach, ponad które wyrastają smukłe, sztywne i rozgałęzione pędy kwiatowe. Kwitną mniej więcej od sierpnia do października, często do pierwszych przymrozków - kwiaty są pojedyncze, półpełne lub pełne, w barwach od czystej bieli przez blady i intensywny róż po purpurę.
Zawilce japońskie dorastają zwykle do 50-90 cm, natomiast mieszańcowe nawet do 120 cm. Najlepiej rosną w półcieniu - ewentualnie w słońcu, ale tylko przy stale wilgotnej ziemi - na glebie żyznej, próchnicznej, głęboko uprawionej i umiarkowanie wilgotnej. Podłoże powinno dobrze odprowadzać nadmiar wody, korzenie nie powinny przesychać ani zimą stać w wodzie.
Zobacz również:
3. Aster wrzosolistny (Symphyotrichum ericoides)
Tworzy silnie rozgałęzioną, gęstą kępę o lekkim, ażurowym pokroju. Jego cienkie, ale za to sztywne pędy są pokryte mnóstwem drobnych, igiełkowatych liści, które nieco przypominają ulistnienie wrzosu. Od września do października niemal cała roślina pokrywa się drobnymi, gwiazdkowatymi koszyczkami kwiatowymi, zwykle białymi z żółtym środkiem, choć odmiany mogą mieć kwiaty różowe, liliowe lub jasnofioletowe.
Wysokość silnie zależy od odmiany: formy płożące mają ok. 20 cm, a wysokie odmiany osiągają do 80-120 cm. Aster wrzosolistny wymaga stanowiska słonecznego oraz przepuszczalnej i umiarkowanie żyznej gleby o odczynie zbliżonym do obojętnego. Roślina dobrze znosi krótkie okresy suszy, ale nie toleruje ciężkiej i podmokłej ziemi.
4. Złocień ogrodowy (Chrysanthemum indicum)
Powszechnie nazywany chryzantemą ogrodową - tworzy gęste, zaokrąglone i silnie rozgałęzione kępy z zielonymi, powcinanymi i lekko aromatycznymi liśćmi. Jego największą ozdobą są koszyczki kwiatowe o ogromnej zmienności: w zależności od odmiany mogą być pojedyncze, półpełne, pełne, pomponowe, kuliste lub anemonowe, a ich barwy obejmują biel, krem, żółć, złoto, pomarańcz, róż, czerwień, bordo i purpurę.
Złocień ogrodowy kwitnie od końca lata do późnej jesieni, najczęściej od września do listopada - zwykle do pierwszych mocniejszych mrozów. W zależności od odmiany może osiągać 30-100 cm wysokości. Najlepiej kwitnie w pełnym słońcu, na żyznej, próchniczej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej glebie o odczynie zbliżonym do obojętnego.
5. Pluskwica prosta (Actaea simplex)
To wysoka bylina tworząca zwarte kępy z dużych, ciemnozielonych liści dwu- lub trzykrotnie pierzasto złożonych. Późnym latem i jesienią - na ogół od sierpnia do października - nad liśćmi pojawiają się wyniosłe, kłosowate kwiatostany przypominające świece. Są złożone z drobnych, zwykle białych lub kremowych kwiatów - długie, wystające pręciki nadają pędom ozdobny, puszysty efekt.
W okresie kwitnienia osiąga do 90-150 cm. Najlepsze jest dla niej stanowisko półcieniste lub cieniste, chłodne i osłonięte, z glebą głęboko uprawioną, żyzną, próchniczną, stale umiarkowanie wilgotną, ale nie podmokłą; pluskwica szczególnie źle znosi przesuszenie.
6. Rozchodnik Siebolda (Sedum sieboldii)
Niski sukulent o łukowato przewieszających się, cienkich pędach długości ok. 20 cm. Jego największą ozdobą są mięsiste, niemal okrągłe, niebieskawozielone lub szaro-zielone liście, często z różowym lub czerwonym obrzeżeniem. We wrześniu na końcach pędów pojawiają się płaskie baldachy złożone z drobnych, gwiazdkowatych kwiatów - w zależności od odmiany mogą mieć różne odcienie różu.
Rozchodnik ten najlepiej rośnie w pełnym słońcu, chociaż toleruje także lekki półcień. Wymaga lekkiej i przepuszczalnej gleby, najlepiej z domieszką wapnia - dobrze sprawdzą się podłoża żwirowe lub piaszczyste. Jako sukulent gatunek ten znosi suszę, ale bezwzględnie nie toleruje zalegającej wody w korzeniach, zwłaszcza podczas zimy.
Zobacz również:
7. Pszonak (Erysimum hybridum) odmiana 'Bowles Mauve'
To niska, zwarta bylina, która tworzy zaokrąglone kępy z lancetowatymi, ciemnozielonymi liśćmi. Wiosną na szczytach pędów rozwijają się wydłużone grona drobnych, czteropłatkowych purpurowych kwiatów. Rośliny często ponownie zakwitają po nadejściu jesiennego ochłodzenia - we wrześniu i październiku. Systematyczne usuwanie przekwitłych kwiatostanów dodatkowo sprzyja wydłużeniu kwitnienia.
Roślina dorasta zazwyczaj do 15-30 cm wysokości. Wymaga słonecznego stanowiska i lekkiej, bardzo dobrze przepuszczalnej ziemi - piaszczystej, żwirowej lub kamienistej. Po ukorzenieniu dobrze znosi suszę, ale nie toleruje wilgotnej i ciężkiej gleby, zwłaszcza zimą.
8. Bodziszek mieszańcowy (Geranium × hybridum)
Tworzy szeroką, rozłożystą kępę o wiotkich, rozgałęzionych pędach, które częściowo płożą się lub malowniczo przewieszają poza obrzeże rabaty. Kwitnie wyjątkowo długo - od czerwca do października, często aż do pierwszych przymrozków. Jego kwiaty są duże, płaskie i pięciopłatkowe, najczęściej z jaśniejszym środkiem oraz ciemniejszym żyłkowaniem na płatkach. W zależności od odmiany mogą być w różnych odcieniach niebieskiego, fioletu, różu oraz purpury.
Roślina osiąga do 35-50 cm wysokości, ale zwykle rozrasta się szerzej, nawet na 50-70 cm. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu, na glebie przeciętnej ogrodowej do żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Po dobrym ukorzenieniu bodziszek jest dość tolerancyjny wobec krótkotrwałej suszy, najlepiej prezentuje się w podłożu wzbogaconym kompostem.
9. Słonecznik wierzbolistny (Helianthus salicifolius)
Wysoka bylina (1,5-2,5 m wysokości) budująca szerokie kępy z licznych, sztywnych, gęsto ulistnionych pędów. Ma charakterystyczne, lancetowate liście, przypominające liście wierzby. Kwitnie zwykle we wrześniu i październiku - na szczytach pędów pojawiają się wówczas drobne, żółte koszyczki podobne do miniaturowych słoneczników, jednak znacznie mniejsze niż u słonecznika zwyczajnego (Helianthus annuus).
Wymaga pełnego słońca - ewentualnie zniesie lekki półcień - oraz gleby przepuszczalnej i umiarkowanie żyznej. Słonecznik wierzbolistny jest tolerancyjny wobec okresowej suszy, ale nie powinien rosnąć w stale mokrym, ciężkim podłożu.
10. Ciemiernik biały (Helleborus niger)
To niska (20-30 cm wysokości) zimozielona bylina tworząca trwałe kępy ciemnozielonych, skórzastych liści. Szeroko otwarte kwiaty mają zwykle 5-8 cm średnicy - działki okwiatu są białe, a środek jest wypełniony licznymi żółtymi pręcikami. Podczas przekwitania lub w chłodnych warunkach biel często przechodzi w róż, a następnie w zieleń.
To jedna z najpóźniej kwitnących roślin ogrodowych - w sprzyjających warunkach może rozwijać pąki od późnej jesieni, a zasadniczo kwitnie od grudnia-lutego do marca. Najlepszym stanowiskiem jest jasny półcień, szczególnie pod drzewami i krzewami liściastymi. Bylina potrzebuje żyznej, próchnicznej i wilgotnej, ale dobrze zdrenowanej gleby o odczynie obojętnym do lekko zasadowego.
Zobacz również:
Jak pielęgnować późno kwitnące byliny, by kwitły jak najdłużej?
Późno kwitnące byliny najdłużej utrzymują kwiaty wtedy, gdy od początku sezonu rosną w warunkach odpowiadających ich wymaganiom, nie są narażone na suszę ani nadmierne nawożone azotem.
Lepiej podlewać je rzadziej, ale obficie, kierując wodę bezpośrednio na ziemię przy korzeniach - najlepiej rano. Jest to szczególnie ważne dla zawilców jesiennych, pluskwic i chryzantem, które przy przesuszeniu szybciej zrzucają pąki i przekwitają. Rozchodniki, złocień arktyczny czy słonecznik wierzbolistny należy podlewać oszczędniej, ponieważ nadmiar wilgoci im szkodzi.
Warstwa 5-7 cm kompostu lub przekompostowanej kory ogranicza parowanie i stabilizuje temperaturę podłoża. Warto regularnie usuwać przekwitłe kwiaty oraz całe końcówki pędów z zaschniętymi kwiatostanami, tnąc nad zdrowym liściem albo bocznym pąkiem - zabieg ma największe znaczenie u bodziszka, pszonaka i chryzantem.
Warto też na bieżąco usuwać chore liście i w razie potrzeby podpierać wysokie pluskwice, zawilce oraz słoneczniki - niepołamane pędy dłużej zasilają kwiaty. Latem można jednorazowo zasilić rośliny rosnące w słabej glebie kompostem albo delikatnym nawozem o przewadze potasu i fosforu, przed rozpoczęciem kwitnienia.
Źródło: deccoria.pl
