Spis treści:
- Jesienne sadzenie czosnku
- Rustykalna metoda uprawy czosnku
Jesienne sadzenie czosnku
W naszym kraju możemy uprawiać zarówno czosnek wiosenny (jary), jak i jesienny, nazwany ozimym bądź zimowym. Wielu ogrodników decyduje się na sadzenie czosnku jesienią, ponieważ ten termin przynosi zdecydowanie najwięcej korzyści. Odmiany zimujące na zagonach wyróżniają się dobrze ukształtowanymi, imponujących rozmiarów główkami. Dodatkowym atutem czosnku ozimego jest przyspieszony termin zbioru. Główki czosnku sadzonego w gruncie jesienią są dojrzałe nawet miesiąc wcześniej niż odmian wiosennych. Ponadto odznaczają się one większą odpornością na choroby i są rzadziej atakowane przez szkodniki.
Jesienne sadzenie czosnku najlepiej zaplanować na wrzesień lub październik. Prace warto wykonać w momencie, gdy zagony opustoszeją, a gleba nie będzie jeszcze zamarznięta. Musimy zrealizować je odpowiednio wcześnie (zanim wystąpią lokalne przymrozki), aby czosnek zimowy zdążył się odpowiednio ukorzenić. Jeśli damy mu na to odpowiednio dużo czasu, z pewnością w doskonałej kondycji przetrwa w gruncie chłodne miesiące. Właściwy termin to jednak tylko połowa sukcesu. Aby otrzymać duże i zdrowe ząbki, musimy zagwarantować, że czosnek ozimy będzie miał jak najlepsze warunki wzrostu.
Rustykalna metoda uprawy czosnku
Naszym przodkom nie trzeba było tłumaczyć, że im lepsze warunki ma czosnek zimujący w gruncie, tym większych główek można się spodziewać podczas letnich zbiorów. Zdając sobie z tego sprawę, robili wszystko, aby rośliny czuły się na zimowym zagonie jak najlepiej. Warto poznać ich sekrety i spróbować wprowadzić staroświeckie rozwiązania we własnym ogrodzie, aby podobnie jak nasze prababki i pradziadowie w prosty sposób uzyskiwać dorodne główki.
Stosowana niegdyś rustykalna metoda uprawy czosnku miała kilka etapów. We wrześniu, na miesiąc przed jesiennym sadzeniem czosnku, grządka była czyszczona i wyrównywana, po czym rozkładano na niej ściętą trawę. W październiku główki czosnku były dzielone na ząbki, a następnie sadzone w dołkach na zagonie, na którym nadal znajdowała się trawa. Ważne było, aby zachowana została odległość 15 cm między poszczególnymi roślinami. Po posadzeniu czosnku zimowego grządkę ściółkowano grubą warstwą opadłych liści. Dzięki temu zagonów nie trzeba było spulchniać ani usuwać z nich chwastów. Uprawę należało wnikliwie obserwować – gdy tylko rośliny wypuszczały pędy, usuwano je, aby wszystkie składniki odżywcze z gleby trafiały wyłącznie do główek. W kolejnym sezonie, po zebraniu plonów, zagony ponownie ściółkowano trawą. Dzięki wszystkim tym zabiegom czosnek tworzył duże i zdrowe główki.
Źródło: deccoria.pl
