Spis treści:
- Pigwowiec — charakterystyka
- Pielęgnacja pigwowca
Pigwowiec — charakterystyka
Pigwowiec (Chaenomeles) to roślina wieloletnia należąca do rodziny różowatych. W naturze pigwowce porastają leśne i skaliste tereny Azji Wschodniej — głównie w Chinach, Japonii i na Półwyspie Koreańskim.
Możemy wyróżnić cztery gatunki pigwowców:
- chiński - nazywany też pigwowcem okazałym. Dorasta on do około 2 m wysokości i z czasem przybiera postać pokaźnego drzewa. Ma kolczaste pędy, a także szerokie, piłkowane na brzegach zielone liście. Wydaje twarde, kuliste, lekko wydłużone, żółte i bardzo aromatyczne owoce;
- japoński - to niski i szeroki krzew, który osiąga około 1 m wysokości. Słynie z pachnących i intensywnie wybarwionych, pomarańczowo-czerwonych kwiatów, które zakwitają wiosną, jeszcze przed pojawieniem się na drzewie liści. Jesienią pigwowiec japoński wytwarza kuliste żółte owoce, które są skarbnicą składników odżywczych.
- pośredni - to mieszaniec powstały ze skrzyżowania powyższych pigwowców. Jest on też najczęściej uprawianym gatunkiem w polskich ogrodach. Kwiaty pigwowców pośrednich przybierają różne barwy. W zależności od odmiany mogą kwitnąć na czerwono, różowo i biało.
- katajski - nazywany też pigwowcem wąskolistnym, to najrzadziej uprawiany gatunek pigwowców w naszym kraju, ponieważ cechuje się niską odpornością na mrozy. Słynie z ostrych kolców i biało-różowych kwiatów, które jesienią przekształcają się w duże, bo nawet 15-centymetrowe kwiaty.
Pigwowce to wyjątkowe drzewka, które pięknie prezentują się w ogrodzie. Najatrakcyjniej jednak wyglądają wiosną, gdy ich gałązki obsypują się kolorowymi kwiatami przyciągającymi pszczoły. Kwitnienie pigwowców możemy podziwiać zwykle przez dwa tygodnie, najczęściej jest to przełom kwietnia i maja.
Po okresie kwitnienia w miejscu kwiatu stopniowo zaczynają rozwijać się owoce. Termin owocowania pigwowców przypada jesienią, zwykle w październiku. Dojrzałe limonkowo-żółte owoce mają kulisty, nieco spłaszczony i nieregularny kształt. Są one cierpkie w smaku, jednak doskonale nadają się przetwory. Warto wiedzieć, że owoce pigwowca mają dużo dobroczynnych właściwości. Działają przeciwbakteryjnie, pomagają na problemy z trawieniem i wzmacniają odporność organizmu. Można przygotowywać z nich pyszne dżemy i nalewki.
Pielęgnacja pigwowca
Uprawa pigwowca wcale nie jest trudna. Te rośliny nie mają dużych wymagań, dlatego sprawdzą się praktycznie w każdym ogrodzie. Ze względu na ozdobne kwiaty, pojawiające się wiosną, warto posadzić drzewko w reprezentacyjnym miejscu w ogrodzie np. w pobliżu wejścia do domu czy w sąsiedztwie altanek, skąd będziemy mogli podziwiać te piękne drzewka w rozkwicie. Sprawdzą się również nad brzegami oczek wodnych, ponieważ w swoim środowisku naturalnym porastają brzegi jezior. Pigwowiec nadaje się także na żywopłot, a odpowiednio formowany będzie piękną ozdobą ogrodu. Co ważne, pigwowce japońskie można również uprawiać w pojemnikach. Wtedy jednak należy dużą wagę przywiązywać do podlewania drzewek.
Najważniejsze zasady uprawy pigwowców:
- Stanowisko
Pigwowce najlepiej rosną na pełnym słońcu. Co prawda poradzą sobie również na miejscach częściowo zacienionych, jednak należy mieć na uwadze, że tylko posadzone na słonecznych stanowiskach zakwitną w pełnej okazałości.
- Podłoże
Pigwowiec nie ma szczególnych wymagań związanych z ziemią. Urośnie praktycznie w każdym podłożu, zarówno gliniastym, jak i piaszczystym. Najlepsze jednak będą dla niego gleby o pH neutralnym lub lekko kwaśnym.
- Podlewanie
Pigwowce dobrze znoszą suszę, dlatego kilkuletnich drzewek posadzonych w ogrodzie nie ma potrzeby podlewać, ponieważ wystarczy im woda opadowa i wilgoć pobierana z podłoża. Dodatkowego nawadniania wymagają za to młode drzewka, świeżo po posadzeniu oraz krzewy rosnące w donicach. Należy podlewać je raz na tydzień lub dwa tygodnie, a w okresach suszy jeszcze częściej.
Aby zapobiec odparowywaniu wody z podłoża, warto ziemię wokół krzewów wysypać warstwą ściółki. Dzięki temu gleba dłużej zachowa wilgoć, a ściółka dodatkowo zapobiegnie wyrastaniu chwastów.
- Nawożenie
Jeżeli chcemy, by pigwowiec w naszym ogrodzie obficie zakwitł, konieczne będzie nawożenie drzewka. W tym celu należy wczesną wiosną dokarmić go uniwersalnym nawozem o powolnym uwalnianiu. Wystarczy zmieszać preparat z wodą w proporcji zaleconej przez producenta i obficie podlać drzewko. Do nawożenia pigwowca sprawdzi się również kompost, który można wymieszać z ziemią wokół krzewu.
Co, jeśli nie mamy w domu nawozu ani tym bardziej kompostu? W tej sytuacji najlepiej sprawdzi się domowy nawóz na bazie pokrzywy. Jak go przygotować? Wystarczy do konewki z wodą wrzucić kilka torebek z herbatą z pokrzywy i odstawić na 24 godziny. Po tym czasie wywar będzie już gotowy i możemy go wykorzystać do podlewania pigwowców.
Jeśli mamy do dyspozycji świeżą pokrzywę, możemy przygotować na jej bazie gnojówkę. Wtedy kilogram świeżej i pociętej na mniejsze kawałki pokrzywy zalewamy 10 litrami wody, przykrywamy gazą i odstawiamy na 2-3 tygodnie, co jakiś czas mieszając. Gdy gnojówka będzie gotowa, należy rozcieńczyć ją z wodą w proporcji 1:10 i wykorzystać do podlewania. Gnojówka z pokrzyw zawiera duże ilości azotu, potasu, żelaza, wapnia, krzemu, cynku, a także kwasów organicznych i soli mineralnych. Dzięki temu podziała na pigwowca stymulująco i przyczyni się do obfitego kwitnienia oraz plonowania.
- Przycinanie
Chcąc nadać pigwowcom pożądany kształt, należy je regularnie przycinać. Warto jednak pamiętać, że p igwowce zawiązują pąki na tegorocznych pędach, dlatego przycinanie powinniśmy wykonać dopiero po kwitnieniu, czyli w maju lub czerwcu. W tym czasie można przeprowadzić cięcie sanitarne i formujące, które sprawi, że pozbędziemy się suchych i uszkodzonych pędów oraz tych, które nadmiernie zagęszczają drzewko. Do przycinania koniecznie należy założyć grube rękawice, ponieważ kolce wyrastające z pędów mogłyby nas poranić.
- Rozmnażanie
Najbardziej popularną metodą rozmnażania pigwowców jest ukorzenianie półzdrewniałych tegorocznych pędów. Istnieje także możliwość rozmnożenia pigwowca z nasion, jednak jest to bardziej czasochłonna metoda.
