Spis treści:
- Jak wygląda sikorka uboga?
- Jakie zwyczaje ma sikorka uboga?
- Czym dokarmiać sikorki ubogie?
Jak wygląda sikorka uboga?
Sikora uboga ( Poecile palustris), znana też jako szarytka, to drobny ptak z rodziny sikor( Paridae), którego sylwetka i wielkość jest porównywana z popularną modraszką. Jak sama nazwa wskazuje, sikorka uboga ma dość skromne upierzenie: wierzch ciała jest brązowo-szary lub popielaty bez wyraźnych przejaśnień na skrzydłach, a spód beżowobiały.
Charakterystyczną cechą sikorki jest czarna czapeczka na głowie i trójkątny śliniak pod dziobem (w tym samym kolorze), które kontrastują z białymi policzkami. W obrębie gatunku praktycznie nie występuje dymorfizm płciowy, czyli obie płci są do siebie bardzo podobne. Mogłoby się wydawać, że nie sposób jej pomylić z żadnym innym ptakiem – jednak okazuje się, że nie tylko ona zrezygnowała z kolorowego upierzenia wśród sikor.
Gatunek ten można pomylić z bardzo do niego podobną, ale mniejszą czarnogłówką ( Poecile montanus) – w terenie są prawie nie do rozróżnienia. Subtelne różnice obejmują m.in. wielkość śliniaków pod dziobem i czapeczek na głowie. Bardziej pomocne jest siedlisko, w którym obserwuje się ptaki – mają bowiem inne wymagania względem niego. Czarnogłówki są jeszcze bardziej skryte i chętniej zasiedlają lasy iglaste, których przeważnie unikają sikorki ubogie.
Jakie zwyczaje ma sikorka uboga?
Sikorka uboga występuje głównie w Europie Środkowej i Wschodniej oraz we wschodniej części Azji. Można ją spotkać na terenie całego kraju, jednak najliczniej występuje w Sudetach i Karpatach oraz na północy kraju. Preferuje drzewostany liściaste, takie jak podmokłe łęgi, nadwodne wierzbowiska czy starodrzewia o dużym udziale dębu i brzozy. Sikorka raczej unika gęstej zabudowy, chociaż niekiedy jest obserwowana w wiejskich ogrodach zimą – szczególnie tych, znajdujących się przy krawędzi lasu.
Sikora uboga jest objęta ścisłą ochroną gatunkową. To najrzadsza spośród krajowych sikor, z populacją szacowaną na ok. 192-326 tys. par lęgowych (szacunki Monitoringu Pospolitych Ptaków Lęgowych w latach 2013–2018) – dla porównania, w tych samych latach populacja bogatki była szacowana na ok. 4-5 mln par. Sikorka uboga jest gatunkiem osiadłym i monogamicznym. Czasami tworzy zimowe stadka z innymi sikorami. Najczęściej zakłada gniazda w dziuplach zmurszałych drzew na wysokości ok. 0,5-2 m, gdzie w kwietniu lub maju składa 7-9 jasnych, czerwononakrapianych jaj.
Czym dokarmiać sikorki ubogie?
Wiosną i latem sikorka uboga żywi się głównie bezkręgowcami: owadami, pajęczakami oraz ich larwami, które wydłubuje z kory drzew, spod liści czy z niższych partii krzewów. Natomiast zimą – podobnie jak inne sikory – przechodzi na dietę roślinną: nasiona drzew leśnych (np. sosen i świerków), orzechy, jagody oraz nasiona rośli oleistych, które czasami chowa w szczelinach kory czy ściółki jako zapasy. Aby przyciągnąć sikorki ubogie do karmnika, można zostawić w nim m.in.:
- Nasiona roślin oleistych i ziarna zbóż – słonecznik; pokruszone orzechy laskowe, włoskie czy ziemne; rzepak; czarnuszka; siemię lniane; płatki owsiane.
- Larwy mącznika – można podawać żywe lub suszone, jednak w tym drugim przypadku przed podaniem można je namoczyć w wodzie.
- Owoce – rozgniecione jagody, przekrojone jabłka i gruszki, a także namoczone rodzynki, porzeczki czy żurawina.
W dokarmianiu sikorek ubogich i wszystkich innych ptaków należy unikać soli oraz wysoko przetworzonej żywności. Nie można wykładać produktów zepsutych, spleśniałych ani zjełczałych. Podczas dokarmiania należy dbać o regularne czyszczenie karmnika. Jeżeli sikorka uboga nie zdecyduje się na odwiedzenie karmnika, z wyłożonego pokarmu chętnie skorzystają inne sikory, rudziki, wróble czy też mazurki.
Źródło: deccoria.pl
Dane o liczebności sikory ubogiej i bogatki w Polsce: Chodkiewicz T., Chylarecki P., Sikora A., Wardecki Ł., Bobrek R., Neubauer G., Marchowski D., Dmoch A., Kuczyński L.. Raport z wdrażania art. 12 Dyrektywy Ptasiej w Polsce w latach 2013–2018: stan, zmiany, zagrożenia. „Biuletyn Monitoringu Przyrody”. 20, s. 1–80, 2019
