Spis treści:
- Wygląd topoli czarnej
- Uprawa topoli czarnej
- Zbiór i przechowywanie pąków topoli czarnej
- Właściwości i zastosowanie topoli czarnej
Wygląd topoli czarnej
Topola czarna jest długowiecznym drzewem liściastym, osiągającym wysokość 20-30 m, z szeroką, rozłożystą koroną u starszych okazów i wąsko stożkowatą u młodych. Pień jest prosty, cylindryczny, pokryty grubą, ciemną, głęboko spękaną korą, która u starszych drzew osiąga grubość 5-10 cm.
Liście mają kształt romboidalny lub trójkątno-jajowaty, długość 5-8 cm i drobno piłkowane brzegi. Charakterystyczny długi (3-6 cm), bocznie spłaszczony ogonek sprawia, że liście drżą nawet przy delikatnym wietrze.
Kwiaty są rozdzielnopłciowe, zebrane w zwisające kwiatostany typu kotki - męskie (4-6 cm, czerwonawe) i żeńskie (6-10 cm, zielonkawe). Owocem jest dwuklapowa torebka zawierająca drobne nasiona z puchem, dojrzewająca wczesnym latem.
Zobacz również:
Uprawa topoli czarnej
Topola czarna preferuje stanowiska nasłonecznione, ciepłe, osłonięte od silnych wiatrów. Naturalnie występuje w dolinach rzek, na terenach okresowo zalewanych.
Najlepiej rośnie na glebach żyznych, głębokich, próchniczych, o dobrej przepuszczalności i stałym dostępie do wody gruntowej. Toleruje szeroki zakres pH podłoża (5,5-8,0), najlepiej rozwija się jednak na glebach o odczynie zbliżonym do obojętnego.
Sadzenie przeprowadza się późną jesienią lub wczesną wiosną. Sadzonki zdrewniałe o długości 20-30 cm umieszcza się na głębokość 15-20 cm, pozostawiając nad ziemią 2-3 pąki. Ze względu na docelowe rozmiary drzew odstępy między sadzonkami powinny wynosić minimum 8-10 m.
Podlewanie jest konieczne głównie w pierwszym roku po posadzeniu. Nawożenie organiczne przed sadzeniem znacząco wspomaga wzrost młodych drzew.
Pielęgnacja topoli czarnej obejmuje wycinanie pędów konkurencyjnych i formowanie korony w początkowym okresie wzrostu. Istotne jest również usuwanie odrostów korzeniowych, które mogą pojawiać się wokół pnia.
Rozmnażanie odbywa się najczęściej za pomocą sadzonek zdrewniałych, pobieranych zimą z jednorocznych pędów.
Zbiór i przechowywanie pąków topoli czarnej
Z topoli czarnej zbiera się głównie pączki (tzw. pączki topolowe) późną zimą lub wczesną wiosną (luty-marzec), tuż przed ich rozwojem.
Suszenie pączków przebiega w temperaturze pokojowej (20-25°C), po rozłożeniu ich cienką warstwą w miejscu przewiewnym i zacienionym. Proces trwa około 1-2 tygodni.
Wysuszone pączki należy przechowywać w szczelnie zamkniętych, szklanych pojemnikach, w miejscu suchym i ciemnym. W odpowiednich warunkach zachowują właściwości lecznicze przez okres 1-2 lat.
Właściwości i zastosowanie topoli czarnej
Główne grupy związków występujących w pączkach topoli czarnej to:
- flawonoidy (populina, salicyna) - działają przeciwzapalnie i przeciwbólowo;
- olejki eteryczne - wykazują działanie antyseptyczne i wykrztuśne;
- żywice i balsamy - działają przeciwzapalne i przeciwbakteryjnie;
- garbniki - mają właściwości ściągające i przeciwbiegunkowe.
Pączki topoli stosuje się głównie w formie nalewki lub maści przy schorzeniach skórnych, trudno gojących się ranach, odmrożeniach i oparzeniach. Wewnętrznie napar z pączków pomaga przy infekcjach dróg oddechowych. Przed rozpoczęciem kuracji należy skonsultować się z lekarzem.
Źródło: Deccoria.pl
