Spis treści:
- Wygląd rokitnika zwyczajnego
- Uprawa rokitnika zwyczajnego
- Zbiór i przechowywanie rokitnika zwyczajnego
- Właściwości i zastosowanie rokitnika zwyczajnego
Wygląd rokitnika zwyczajnego
Rokitnik zwyczajny to wieloletni ciernisty krzew z rodziny oliwnikowatych (Elaeagnaceae), osiągający wysokość 2-7 m, o nieregularnym, rozłożystym pokroju. Młode pędy mają srebrzystą barwę, są pokryte łuskowatymi włoskami, a gałęzie często zakończone są ostrymi cierniami o długości 3-7 cm. Liście są lancetowate, wąskie (3-8 cm długości, 0,5-1 cm szerokości), całobrzegie, z wierzchu szarozielone, od spodu srebrzyste, ułożone skrętolegle.
Kwiaty rokitnika są drobne (2-3 mm), niepozorne, żółtawozielone. Roślina jest dwupienna - kwiaty męskie i żeńskie występujące pojedynczo lub po 2-5 w kątach liści rosną na oddzielnych roślinach. Kwitnienie przypada na kwiecień-maj, przed pojawieniem się liści.
Owoce to kuliste lub owalne pestkowce o średnicy 6-10 mm, pomarańczowe lub pomarańczowoczerwone, zebrane gęsto wzdłuż pędów. Dojrzewają od sierpnia do października, pozostają na krzewie przez zimę.
Uprawa rokitnika zwyczajnego
Rokitnik preferuje stanowiska słoneczne, otwarte, osłonięte od silnych wiatrów. Jest niezwykle odporny na mróz (do -40°C) i suszę. Najlepiej rośnie na glebach lekkich, piaszczystych lub piaszczysto-gliniastych, o pH 5,5-7,0.
Sadzenie przeprowadza się wczesną wiosną lub jesienią. Krzewy sadzi się w dołki o wymiarach 40×40×40 cm, w rozstawie 3-5 m między roślinami. Dla zapewnienia owocowania konieczne jest sadzenie roślin męskich i żeńskich w proporcji 1:5.
Podlewanie jest konieczne jedynie w pierwszym roku po posadzeniu oraz w okresach długotrwałej suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane - nadmiar azotu powoduje słabsze owocowanie. Rozmnażanie może odbywać się przez nasiona, sadzonki korzeniowe lub odrosty.
Zbiór i przechowywanie rokitnika zwyczajnego
Zbiór owoców przypada na wrzesień-październik. Zbiór jest trudny ze względu na obecność cierni i krótkie szypułki owoców. Stosuje się różne metody: ścinanie owocujących gałązek i zamrażanie w celu łatwiejszego oddzielenia owoców, ręczne obrywanie lub omłot.
Zebrane owoce można przetwarzać na sok, mrożonki, dżemy lub suszyć. Suszenie przeprowadza się w temperaturze 40-50°C przez 8-12 godzin. Suszone owoce przechowuje się w szczelnych pojemnikach, w suchym i chłodnym miejscu przez 12-18 miesięcy.
Właściwości i zastosowanie rokitnika zwyczajnego
Owoce rokitnika zawierają liczne substancje biologicznie czynne o właściwościach prozdrowotnych.
Główne grupy związków występujących w owocach rokitnika to:
- witaminy (szczególnie wyjątkowo wysoka zawartość witaminy C: 200-900 mg/100g, znacznie przewyższająca owoce cytrusowe, a także E, A, K, z grupy B) - wzmacniają odporność i działają antyoksydacyjnie;
- kwasy tłuszczowe omega-3, -6, -7, -9 - wspierają układ nerwowy i sercowo-naczyniowy;
- karotenoidy (beta-karoten, likopen) - chronią komórki przed uszkodzeniami oksydacyjnymi;
- flawonoidy - wykazują działanie przeciwzapalne i przeciwutleniające;
- sterole roślinne - regulują poziom cholesterolu;
- kwasy organiczne - wspomagają trawienie i przyswajanie składników odżywczych.
Preparaty z rokitnika stosuje się wewnętrznie w formie soków, nalewek, naparów z liści lub oleju z owoców.
Zewnętrznie preparaty z rokitnika stosuje się na trudno gojące się rany, oparzenia, odmrożenia oraz problemy skórne. Olej z rokitnika jest składnikiem kremów, balsamów i innych kosmetyków o działaniu regenerującym i nawilżającym.
Stosowanie preparatów z rokitnika w celach leczniczych powinno być konsultowane z lekarzem. Przeciwwskazaniem do stosowania oleju z rokitnika może być kamica żółciowa, zapalenie trzustki oraz przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych.
Źródło: Deccoria.pl
