Spis treści:
- Jak wygląda rumian rzymski?
- Jak uprawiać rumian rzymski?
- Zbiór i suszenie rumianu rzymskiego - praktyczne wskazówki
- Właściwości lecznicze i zastosowanie rumianu rzymskiego
Jak wygląda rumian rzymski?
Rumian rzymski (Chamaemelum nobile) to niska bylina osiągająca wysokość 15-30 cm, o pokroju płożącym lub wzniesionym, tworzącym zwarte kępy. System korzeniowy jest wiązkowy, stosunkowo płytki, z licznymi drobnymi korzeniami bocznymi rozrastającymi się do głębokości 20 cm.
Łodygi są rozgałęzione, owłosione, wznoszące się lub płożące, o szarozielonej barwie. Liście są drobne, podwójnie lub potrójnie pierzastosieczne, o długości 2-4 cm, podzielone na wąskie, nitkowate odcinki. Blaszka liściowa jest delikatnie owłosiona, o intensywnie zielonym zabarwieniu.
Kwiaty zebrane są w pojedyncze koszyczki o średnicy 1,5-2 cm, osadzone na długich szypułkach. Brzeżne kwiaty języczkowate są białe, a środkowe rurkowate - żółte. Dno kwiatostanu jest stożkowato wypukłe, wypełnione plewinkami. Owocem jest drobna niełupka o długości około 1 mm, jasnobrązowa, bez puchu kielichowego.
Jak uprawiać rumian rzymski?
Rumian rzymski preferuje stanowiska słoneczne lub lekko półcieniste, osłonięte od silnych wiatrów. Najlepiej rośnie na glebach przepuszczalnych, próchniczych, o pH 6,5-7,5.
Rozmnażanie odbywa się przez wysiew nasion wiosną (kwiecień-maj) bezpośrednio do gruntu. Nasiona wysiewa się na głębokość 0,3-0,5 cm. Rzędy powinny być oddalone od siebie o 30 cm, a odległość między roślinami w rzędzie powinna wynosić 20-25 cm. Rumian można też rozmnażać przez podział kęp wczesną wiosną lub jesienią.
Rośliny wymagają umiarkowanego podlewania, szczególnie w okresie kiełkowania i podczas suszy. Nawożenie stosuje się wiosną, używając kompostu lub nawozów organicznych w dawce 2-3 kg na mkw.
Pielęgnacja polega na regularnym odchwaszczaniu i spulchnianiu gleby. Na zimę wskazane jest okrycie roślin warstwą liści lub słomy o grubości 5-8 cm.
Zbiór i suszenie rumianu rzymskiego - praktyczne wskazówki
Kwiaty należy zbierać w pełni kwitnienia, podczas słonecznej i bezdeszczowej pogody, gdy rosa całkowicie wyschnie. Koszyczki kwiatowe tnie się tuż pod kwiatostanem.
Zebrany materiał wymaga suszenia w warunkach naturalnych, w miejscu osłoniętym od słońca i dobrze wentylowanym, w temperaturze 25-30°C. Surowiec należy rozłożyć cienką warstwą.
Prawidłowo wysuszony materiał przechowuj w szczelnych papierowych torbach lub szklanych pojemnikach, w pomieszczeniu suchym i zaciemnionym.
Właściwości lecznicze i zastosowanie rumianu rzymskiego
Surowiec zielarski stanowią koszyczki kwiatowe, bogate w substancje biologicznie czynne o udokumentowanym działaniu leczniczym.
Główne grupy związków aktywnych zawartych w rumianie rzymskim to:
- olejek eteryczny (0,6-2,4 proc.) - ma działanie rozkurczowe, przeciwzapalne, wiatropędne;
- flawonoidy (apigenina, luteolina) - wykazują właściwości przeciwzapalne i przeciwutleniające;
- laktony seskwiterpenowe - działają przeciwzapalnie i przeciwdrobnoustrojowo;
- kwasy fenolowe - mają właściwości przeciwzapalne i łagodzące.
Rumian rzymski działa rozkurczowo, przeciwzapalnie i łagodząco w dolegliwościach układu pokarmowego, szczególnie przy wzdęciach, kolkach jelitowych i zaburzeniach trawienia. Napar z kwiatów (1-2 łyżeczki na szklankę wody) stosuje się 2-3 razy dziennie między posiłkami.
Zewnętrznie odwar wykorzystywany jest do przemywania skóry przy stanach zapalnych, łagodzenia podrażnień i wspomagania gojenia drobnych ran. Mechanizm jego działania opiera się głównie na hamowaniu mediatorów stanu zapalnego oraz rozkurczowym wpływie na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego.
Przeciwwskazaniem do stosowania jest nadwrażliwość na rośliny z rodziny astrowatych.
Źródło: Deccoria.pl
