Spis treści:
- Byliny długo kwitnące - najlepsze gatunki
- Jak dbać o byliny długo kwitnące, by zdobiły ogród do jesieni?
Marzysz o ogrodzie, który tętni życiem i kolorami przez wiele miesięcy? Wybór odpowiednich bylin długo kwitnących pozwoli osiągnąć ten efekt. Które warto wysadzić? Jak o nie zadbać, aby zdobiły rabaty do późnej jesieni? Pamiętając o kilku kwestiach, możesz zaaranżować iście królewskie podwórko z roślinami, których pozazdroszczą ci sąsiedzi.
Byliny długo kwitnące - najlepsze gatunki
Do wyboru jest sporo długo kwitnących roślin. Wiele z nich to odmiany miododajne, które przyciągają motyle i pożyteczne owady, zamieniając podwórko w tętniący życiem ekosystem. Przedstawiamy kwiaty, które sprawdzą się zarówno w pełnym słońcu, jak i w cieniu.
1. Serduszka okazała (Lamprocapnos spectabilis)
Ta roślina charakteryzuje się niezwykle delikatnymi kwiatami w kształcie serc o barwie różowej, czerwonej lub białej, które malowniczo zwisają z łukowato wygiętych pędów. Kwitnienie rozpoczyna się późną wiosną i trwa nieprzerwanie do sześciu tygodni. W czasie upalnego lata roślina może szybciej przekwitnąć, ale wraz z nadejściem chłodniejszych dni bardzo często zakwita ponownie. Ponadto wykazuje się także dobrą mrozoodpornością.
Serduszka okazała preferuje stanowiska w cieniu lub półcieniu, gdzie nie jest narażona na bezpośrednie słońce. Jest niewymagająca pod względem rodzaju podłoża, dzięki czemu dobrze odnajdzie się zarówno na glebach gliniastych, jak i piaszczystych czy gliniasto-piaszczystych. Kluczem do sukcesu jest utrzymanie odpowiedniej wilgotności oraz zapewnienie jej odczynu gleby od neutralnego do zasadowego.
2. Tawułka japońska (Astilbe japonica)
Przyciąga wzrok swoimi niezwykle puszystymi, pierzastymi kwiatostanami, które pojawiają się od późnej wiosny aż do późnego lata. Długiej kwitnie odmiana o śnieżnobiałych kwiatach - "Deutschland". Dodatkowo tawułka japońska nie jest zbyt atrakcyjna dla jeleni oraz saren.
Bylina ta najlepiej czuje się na stanowiskach w pełni zacienionych lub w półcieniu, przy czym latem potrzebuje osłony przed popołudniowym słońcem. Preferuje podłoża gliniaste, żyzne i bogate w materię organiczną o odczynie od kwaśnego aż po zasadowy. Jest to roślina stosunkowo łatwa w pielęgnacji i wykazuje się dobrą mrozoodpornością, o ile zapewni się jej stale wilgotną, dobrze zdrenowaną glebę.
3. Słonecznica Coopera (Delosperma cooperi)
To niska, płożąca bylina, która osiąga od kilku do kilkunastu centymetrów wysokości, tworząc na ziemi gęste dywany. Jej największą ozdobą są purpurowo-różowe kwiaty przypominające drobne stokrotki, które rozwijają się od czerwca do października.
Słonecznica Coopera uwielbia stanowiska w pełnym słońcu i doskonale radzi sobie w suchych, piaszczystych oraz mocno kamienistych glebach o neutralnym odczynie. Nie toleruje stojącej wody. Nadmiar wilgoci w glebie podczas mrozów może doprowadzić do jej gnicia.
4. Floks wiechowaty (Phlox paniculata)
W zależności od wybranej odmiany, roślina zachwyca niezwykle pachnącymi kwiatami w odcieniach niebieskiego, różu, czerwieni, fioletu lub czystej bieli. Gęste, okazałe kwiatostany zdobią ogrodowe rabaty od połowy czerwca aż do pierwszych jesiennych przymrozków. Kwiaty są niezwykle trwałe, dzięki czemu doskonale nadają się do tworzenia letnich bukietów.
Floks wiechowaty najlepiej czuje się na stanowiskach w pełnym słońcu. Preferuje gleby gliniaste oraz średnio zwięzłe, dobrze radząc sobie w podłożu o odczynie od kwaśnego, przez obojętny, aż po zasadowy. Ważne jest zachowanie odstępów między roślinami, aby zapewnić im dobrą cyrkulację powietrza i chroni liście przed chorobami.
5. Złocień wspaniały (Leucanthemum x superbum)
To roślina wysoka, jej pędy osiągają od 90 do 120 centymetrów wysokości, na których rozwijają się kwiaty o charakterystycznym żółtym środku otoczonym śnieżnobiałymi płatkami. W zależności od odmiany można zdecydować się na kwiaty pojedyncze lub pełne i półpełne. Złocień wspaniały kwitnie od lipca aż do pierwszych przymrozków.
Ta wytrzymała roślina uwielbia stanowiska w pełnym słońcu, gdzie kwitnie najbardziej spektakularnie. Jest bardzo tolerancyjna pod względem podłoża, dzięki czemu z powodzeniem rośnie na glebach gliniastych, piaszczystych oraz gliniasto-piaszczystych o neutralnym odczynie.
6. Krwawnik pospolity (Achillea millefolium)
Krwawnik pospolity kwitnie nieprzerwanie przez całe lato, od czerwca do września. Pędy osiągają wysokość od 60 do 90 centymetrów i są zwieńczone drobnymi kwiatuszkami. Dzika odmiana najczęściej kojarzy się z kolorem białym, ale ogrodowe zachwycają bogatą paletą barw - od jaskrawej żółci, przez delikatny róż i liliowy, aż po głęboką czerwień.
Zobacz również:
Krwawnik pospolity najlepiej czuje się na stanowiskach w pełnym słońcu. Preferuje gleby lżejsze, piaszczyste lub gliniasto-piaszczyste o obojętnym odczynie, choć jest na tyle tolerancyjny, że poradzi sobie nawet w uboższym podłożu. Charakteryzuje dobrą mrozoodpornością i doskonałą odpornością na okresowe susze.
7. Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea)
To jedna z najpopularniejszych i najbardziej obficie kwitnących odmian w swojej rodzinie, dorastająca do 90-120 centymetrów wysokości. Jej najbardziej charakterystyczną cechą są duże kwiaty z kolczastym, ciemnym środkiem i lekko opadającymi płatkami o różowo-fioletowej barwie, które zdobią ogród od początku czerwca aż do końca września.
Jeżówka purpurowa jest rośliną wyjątkowo mało wymagającą, która najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Doskonale radzi sobie w niemal każdym typie podłoża - od gliniastego i żyznego, przez próchnicze, aż po piaszczyste i kamieniste o neutralnym odczynie.
8. Budleja Dawida (Buddleia davidii)
Roślina ta, nazywana potocznie motylim krzewem wytwarza ona okazałe, stożkowate wiechy drobnych, pachnących kwiatów o długości od 10 do nawet 25 centymetrów, które malowniczo zwieszają się na łukowatych pędach i przyciągają do ogrodu mnóstwo motyli. Dodatkowo jej liście i pędy są omijane przez sarny oraz króliki.
Budleja Dawida potrzebuje stanowiska w pełnym słońcu. Dobrze rośnie na bardzo zróżnicowanych glebach - od gliniastych, po piaszczyste oraz kamieniste, o ile podłoże ma neutralny odczyn i jest odpowiednio przepuszczalne. Wykazuje dobrą mrozoodporność, jednak w przypadku mroźniejszych zim warto ją zabezpieczyć.
9. Nachyłek okółkowy (Coreopsis verticillata)
To jedna z najdłużej kwitnących bylin. Zachwyca kwiatami przypominającymi stokrotki oraz igiełkowatym ulistnieniem. Zdobi ogród od wiosny aż do pierwszych przymrozków. Nachyłek okółkowy wymaga przycięcie pędów tuż po szczycie letniego kwitnienia - ten prosty zabieg zmobilizuje go do ponownego obsypania się pąkami na jesień.
Nachyłek okółkowy najlepiej czuje się na stanowiskach w pełnym słońcu, choć bez problemu poradzi sobie również w lekkim półcieniu. Doskonale rośnie na glebach gliniastych, piaszczystych, a nawet kamienistych, pod warunkiem, że podłoże ma odczyn kwaśny lub obojętny. Charakteryzuje się dobrą odpornością na mróz i świetnie znosi przejściowe susze.
10. Lobelia szkarłatna (Lobelia cardinalis)
Największą ozdobą tej rośliny są strzeliste jaskrawoczerwone kłosy kwiatowe, które rozwijają się na początku lipca i zdobią otoczenie aż do końca września. Wśród wielu dostępnych odmian hybrydowych na szczególną uwagę zasługuje 'Queen Victoria', która tworzy ciekawy kontrast dzięki czerwonym kwiatom osadzonym na ciemnych, niemal brązowych liściach i pędach.
Lobelia szkarłatna preferuje stanowiska w pełnym słońcu lub półcieniu, jednak kluczem do sukcesu w jej uprawie jest odpowiednio wilgotne podłoże. Bylina potrzebuje gleby stale wilgotnej, bogatej w materię organiczną i próchnicę, o neutralnym odczynie - doskonale sprawdzi się w pobliżu oczek wodnych czy na wilgotnych rabatach. Dzięki swojej wysokiej mrozoodporności świetnie zimuje w naszym klimacie.
11. Róże 'Knock Out' (Rosa 'Knock Out')
Róże 'Knock Out' to zdrewniałe krzewy liściaste, które zostały wyhodowane w USA specjalnie z myślą o niezwykle długim i obfitym sezonie kwitnienia przy minimalnych wymaganiach. Rośliny te osiągają około metra wysokości i szerokości, tworząc gęste, zwarte kępy obsypane kwiatami od wiosny aż do późnej jesieni. W zależności od wybranej odmiany mogą zachwycać całą paletą barw - od klasycznej żółci i czerwieni, przez pomarańcz i brzoskwinię, aż po róż czy czystą biel.
W kwestii uprawy róże te są znacznie łatwiejsze w pielęgnacji niż tradycyjne, delikatne odmiany ogrodowe. Najlepiej rosną na stanowiskach słonecznych lub w lekkim półcieniu i żyznej, gliniastej glebie o odczynie kwaśnym do obojętnego. Charakteryzują się doskonałą mrozoodpornością i wyjątkową odpornością na typowe dla róż choroby grzybowe.
Zobacz również:
Jak dbać o byliny długo kwitnące, by zdobiły ogród do jesieni?
Wieloletnie rośliny, aby nie opadły z sił w połowie sezonu i nieprzerwanie produkowały nowe pąki, potrzebują pomocy. Najważniejszym zabiegiem jest regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Kiedy roślina przekwita, naturalnie kieruje całą swoją energię w produkcję nasion. Jeśli jednak w porę utniesz zwiędłe kwiaty, zmusisz ją do ponownego wysiłku i wypuszczenia kolejnej fali świeżych pąków. W przypadku wielu gatunków, takich jak chociażby nachyłek czy floksy, świetne rezultaty przynosi także drastyczniejsze przycięcie pędów w połowie lata, tuż po pierwszym, najobfitszym kwitnieniu. Taki zabieg odmłodzi całą roślinę i sprawi, że jesienią zakwitnie ona na nowo z niemal podwojoną siłą.
Równie ważne dla zachowania energii kwitnących bylin jest zapewnienie im stałego dostępu do wody i odpowiednich składników odżywczych. Ciągłe wytwarzanie kwiatów to dla rośliny ogromny wysiłek, dlatego w okresach letnich upałów dbaj o regularne podlewanie. Najlepiej robić to wczesnym rankiem, kierując strumień wody bezpośrednio na ziemię, by nie moczyć liści i nie narażać rośliny na choroby grzybowe. Pamiętaj też o dokarmianiu, warto sięgać po nawozy z potasem i fosforem, które stymulują powstawanie nowych pąków. Poza tym warto zastosować ściółkę, która zatrzyma wilgoć w glebie i zapobiegnie przegrzewaniu się korzeni w upalne dni.
Źródło: deccoria.pl
