Spis treści:
- Mekonops walijski a mak himalajski - co je różni?
- Gdzie posadzić mekonopsa? Stanowisko i podłoże
- Jak pielęgnować mekonopsa, by kwitł aż do lipca?
- Rozmnażanie i samosiew
- Z czym łączyć złotego maka na rabacie?
Mekonops walijski a mak himalajski - co je różni?
Mekonops walijski (Meconopsis cambrica, obecnie klasyfikowany jako Papaver cambricum) i mak himalajski (Meconopsis betonicifolia) to dwie różne rośliny, choć przez lata zaliczano je do jednego rodzaju.
Różnice widać już w wyglądzie. Mekonops walijski rośnie do 30-50 cm wysokości i ma żółte lub pomarańczowe kwiaty o średnicy 5-7 cm. Mak himalajski osiąga nawet 90-120 cm i kwitnie na intensywny błękit. Pochodzą też z innych części świata - walijski z zachodniej Europy (Walia, Anglia, Irlandia, Francja), himalajski z gór Tybetu, Birmy i Chin.
Najważniejsza różnica dotyczy uprawy. Mak himalajski uchodzi za roślinę kapryśną - wymaga chłodnego klimatu, kwaśnej gleby i osłoniętego stanowiska. Mekonops walijski rośnie znacznie łatwiej, znosi suszę, gleby wapienne i ogród bez żmudnej pielęgnacji. To roślina dla początkujących, podczas gdy odmiana himalajska bywa wyzwaniem nawet dla doświadczonych ogrodników.
Zobacz również:
Gdzie posadzić mekonopsa? Stanowisko i podłoże
Pytanie, gdzie posadzić mekonopsa, sprowadza się do jednego - roślina najlepiej kwitnie w półcieniu. W warunkach naturalnych spotyka się ją w wilgotnych, cienistych miejscach przy skałach i pod koronami drzew. Pełne słońce toleruje, ale w upalne lata szybciej kończy kwitnienie i traci liście.
Najlepiej sprawdzą się stanowiska pod luźnymi koronami drzew liściastych, przy oczku wodnym, w szczelinach murku ogrodowego lub na rabacie ocienionej przez kilka godzin dziennie. Miejsce powinno być osłonięte od silnego wiatru, który łamie kwiatostany na długich, cienkich szypułkach.
Podłoże dla mekonopsa walijskiego to gleba próchnicza, lekka, dobrze zdrenowana i lekko wapienna. Roślina źle znosi zastoje wody, szczególnie zimą - mokra ziemia powoduje gnicie korzeni. Na ciężkich glinach wymieszaj wierzchnią warstwę z piaskiem, żwirem i kompostem. Optymalne pH to 6,5-7,5, ale mekonops toleruje także podłoża słabo kwaśne. Sadzonki rozmieść w grupach po 3-5 sztuk, w odstępach 25-30 cm.
Jak pielęgnować mekonopsa, by kwitł aż do lipca?
Pierwsze kwiaty rośliny pojawiają się w czerwcu, a przy regularnej pielęgnacji bylina kwitnie do września, a nawet października. Klucz do tego, jak pielęgnować mekonopsa, by kwitł aż do lipca i dłużej, leży w trzech zabiegach - regularnym podlewaniu, usuwaniu przekwitłych kwiatów i delikatnym nawożeniu.
Podlewaj roślinę umiarkowanie, gdy wierzchnia warstwa gleby przeschnie. W okresach bezdeszczowych zwiększ częstotliwość nawadniania do dwóch razy w tygodniu, najlepiej rano lub wieczorem. Latem warstwa ściółki z kory lub liści pomaga utrzymać wilgoć i obniża temperaturę gleby.
Po przekwitnięciu pierwszych kwiatów przytnij ich szypułki tuż nad rozetą liści. Zabieg pobudza roślinę do wytwarzania kolejnych pąków i przedłuża okres kwitnienia. Jeśli pominiesz cięcie, mekonops skończy kwitnienie wcześniej i przeznaczy energię na produkcję nasion.
Nawożenie powinno być umiarkowane. Wiosną zasil glebę kompostem lub nawozem organicznym wokół rozet liści. W trakcie sezonu wystarczy jedna dawka nawozu wieloskładnikowego do bylin kwitnących, najlepiej z przewagą fosforu i potasu. Nadmiar azotu prowadzi do bujnego wzrostu liści kosztem kwiatów.
Rozmnażanie i samosiew
Mekonops walijski rozmnaża się głównie z nasion. Świeże ziarna wysiej zaraz po zbiorze, latem lub wczesną jesienią, do skrzynek z lekkim, próchniczym podłożem. Nie przykrywaj ich grubo ziemią - kiełkowanie wymaga światła, więc wystarczy lekko wcisnąć je w wierzchnią warstwę. Optymalna temperatura kiełkowania wynosi 10-18°C, a pierwsze siewki pojawiają się po 6-8 tygodniach.
Nasiona przechowywane przez zimę kiełkują znacznie gorzej, dlatego najlepsze rezultaty daje wysiew bezpośrednio po zbiorze. W ogrodzie roślina rozsiewa się sama - z jednej kępy w ciągu kilku lat rozwija się cała grupa kwitnących bylin w sąsiednich szczelinach i rabatach. Samosiewki przesadź wczesną wiosną, gdy mają dwa lub trzy listki.
Pojedyncze rośliny kwitną zwykle przez 2-3 sezony, a potem zamierają. Dzięki obfitemu samosiewowi stanowisko utrzyma się latami bez twojej ingerencji. Jeśli nie chcesz, by roślina zbyt mocno się rozsiewała, usuń torebki nasienne tuż po przekwitnięciu, zanim się otworzą.
Zobacz również:
Z czym łączyć złotego maka na rabacie?
Mekonops walijski najlepiej wygląda w cienistych, naturalistycznych kompozycjach - na rabacie leśnej, w cieniu drzew liściastych albo nad oczkiem wodnym. Towarzyszy dobierz mu spośród bylin cieniolubnych, znoszących wilgoć i rosnących w luźnym układzie.
Klasyczne tło dla mekonopsa tworzą paprocie i funkie. Ich duże, ząbkowane lub wachlarzowate liście kontrastują z drobnymi, miseczkowatymi kwiatami maku i wypełniają rabatę zielenią także po jego przekwitnięciu.
Tawułki kwitną w tym samym czasie co mekonops - od czerwca do sierpnia - i potrzebują dokładnie takiej samej żyznej, wilgotnej gleby. Ich puszyste, różowe lub białe wiechy ładnie zestawiają się z żółtymi i pomarańczowymi kwiatami maku walijskiego.
Wyższe partie rabaty obsadź krzewami kwasolubnymi - rododendronami i azaliami. Dają one cień, osłaniają od wiatru i tworzą strukturę, w którą mekonops wpisuje się jako niski, kwitnący element pod ich koronami.
Źródło: Deccoria.pl
