Spis treści:
- Prosty karmnik dla wiewiórek krok po korku
- Zasady dokarmiania wiewiórek
- Czy wiewiórkom trzeba zostawiać wodę?
Prosty karmnik dla wiewiórek krok po korku
Najwygodniejszy w użytkowaniu karmnik dla wiewiórek to prosta skrzynka z daszkiem i miejscem do siadania, przytwierdzona do pnia drzewa. Sprawdza się surowa deska sosnowa lub świerkowa o grubości około 18-20 mm, z której powstaje tylna ściana z miejscem do montażu, dwa boki, dno, węższa listwa z przodu i daszek wysunięty kilka centymetrów poza obrys. Optymalne wymiary konstrukcji to mniej więcej 25-30 cm wysokości i 12-15 cm szerokości, z zapasem miejsca nad warstwą karmy, tak aby orzechy nie wypadały przy każdym ruchu zwierzęcia. Przód może pozostać częściowo otwarty albo zostać zabudowany przyciętą płytą z tworzywa, pozostawiając u dołu otwór o wysokości około 7-8 cm, który umożliwia swobodne sięganie po pokarm. Wszystkie krawędzie warto starannie zeszlifować, by wyeliminować drzazgi, a daszek zamontować na lekkim zawiasie, który pozwala łatwo unieść pokrywę, ale nie stawia wiewiórce dużego oporu.
O funkcjonalności karmnika decyduje przede wszystkim sposób montażu i wykończenia. Najczęściej wybiera się wysokość około 1,8-2,2 metra na pniu drzewa o chropowatej korze, co ułatwia wspinaczkę wiewiórkom, a jednocześnie utrudnia dostęp kotom. Dobrze, gdy skrzynka wisi blisko grubego konaru lub sąsiednich gałęzi, dających zwierzętom możliwość natychmiastowego skoku w bok w razie zagrożenia. Do mocowania najlepiej użyć wkrętów lub gwoździ z aluminium, które nie rdzewieją i są mniej kłopotliwe przy ewentualnym cięciu. Wykończenie powinno być możliwie neutralne – w praktyce wystarcza surowe drewno lub delikatna impregnacja olejem dopuszczonym do kontaktu z żywnością. Konstrukcja wymaga kilku otworów w dnie lub drobnych szczelin przy łączeniach, aby odprowadzać wilgoć i ograniczać rozwój pleśni.
Zasady dokarmiania wiewiórek
W pierwszej kolejności musimy skupić się na składzie karmy, który powinien możliwie wiernie odtwarzać naturalną dietę wiewiórek. W środowisku korzystają one głównie z bukwi, żołędzi, nasion drzew iglastych, orzechów laskowych i włoskich, a także z owoców, pąków roślin, grzybów i nasion roślin zielnych. W karmniku najlepiej sprawdzają się więc niesolone orzechy w łupinach oraz proste mieszanki nasion – słonecznika, dyni czy szyszek z drzew iglastych – uzupełnione niewielką ilością świeżych lub suszonych owoców, takich jak jabłko czy jagody. Unikajmy gotowych, tanich mieszanek do dokarmiania zwierząt, które często mają dodatki cukru i aromatów; wiewiórki potrzebują przede wszystkim tłuszczów roślinnych i naturalnych węglowodanów o wysokiej wartości energetycznej.
Pamiętajmy też, że do karmnika nie powinny trafiać produkty przetworzone: słone orzeszki, pieczywo, chrupki, słodycze, smażone resztki i odpadki z kuchni. Taki pokarm obciąża nerki, sprzyja odwodnieniu i może prowadzić do otyłości. Uwagę warto zwrócić także na orzeszki ziemne: nie są one zakazane, ale często pojawia się na nich niewidoczna pleśń produkująca aflatoksyny, dlatego mogą być jedynie dodatkiem, nigdy podstawą mieszanki. W dokarmianiu najważniejsza jest zasada wsparcia sezonowego – pomoc jest potrzebna przede wszystkim w czasie długotrwałych mrozów, późnym przedwiośniem, kiedy naturalne źródła pożywienia są na wyczerpaniu, oraz podczas letnich okresów suszy. Stale przepełniony karmnik sprzyja gromadzeniu się zwierząt, roznoszeniu chorób i przyciąga niechciane gatunki, dlatego porcje powinny być na tyle małe, by znikały maksymalnie w ciągu dwóch dni.
Czy wiewiórkom trzeba zostawiać wodę?
Wiewiórki potrzebują stałego dostępu do wody, nawet jeśli część płynów pozyskują z owoców czy świeżych pędów. W miastach naturalne źródła – kałuże, strumyki, małe zbiorniki – szybko wysychają lub zamarzają, dlatego przy karmnikach warto ustawić stabilne poidło z ceramiki lub metalu, którego zwierzę nie przewróci. Latem wystarcza miska w cieniu, natomiast zimą przydają się podgrzewane poidła lub płytkie, ciemne naczynia ustawione w nasłonecznionym miejscu. Regularne sprawdzanie stanu wody jest kluczowe – jej brak zmusza wiewiórki do ryzykownego poszukiwania alternatyw, często w miejscach, w których nie powinny się pojawiać.
Jednocześnie poidło powinno być ustawione tak, aby było dla zwierząt całkowicie bezpieczne. Wąskie, wysokie naczynia zwiększają ryzyko wpadnięcia, dlatego najlepiej sprawdzają się płaskie i szerokie misy z łagodnymi brzegami, ustawione na stabilnej powierzchni. Oddalenie poidła od budynków pomaga kierować ruch zwierząt w głąb ogrodu, zamiast pod drzwi domu. Dobrze zaplanowane miejsce podawania żywności i wody sprawia, że wiewiórki rzadziej interesują się ptasimi karmnikami i łatwiej utrzymać porządek.
Źródło: deccoria.pl
