Spis treści:
- Wygląd kminu rzymskiego
- Uprawa kminu rzymskiego
- Zbiór, suszenie i przechowywanie kminu rzymskiego
- Właściwości i zastosowanie kminu rzymskiego
Wygląd kminu rzymskiego
Kmin rzymski jest rośliną jednoroczną z rodziny baldaszkowatych (Apiaceae), osiągającą wysokość 20-50 cm, o delikatnym, rozgałęzionym pokroju. Łodyga jest prosta lub lekko wzniesiona, cienka, krucha, w górnej części silnie rozgałęziona, o średnicy 2-3 mm. Liście są dwu- lub trzykrotnie pierzasto podzielone na nitkowate odcinki o szerokości zaledwie 0,5-1 mm i długości 2-4 cm, barwy ciemnozielonej, osadzone na krótkich ogonkach.
Kwiaty są drobne, barwy białej lub różowawo-fioletowej, zebrane w proste baldachy. Pojedynczy baldach zawiera 10-20 kwiatów. Kwitnienie przypada na okres od czerwca do sierpnia. Owocem jest rozłupnia składająca się z dwóch wydłużonych niełupek o długości 4-6 mm i szerokości około 1,5 mm, barwy żółtobrązowej do ciemnobrązowej, z wyraźnymi żeberkami, pokrytych krótkimi szczecinkami.
Zobacz również:
Uprawa kminu rzymskiego
Kmin rzymski wymaga stanowisk w pełni nasłonecznionych, ciepłych, osłoniętych od wiatru. Ze względu na bardzo wysokie wymagania cieplne uprawa w polskim klimacie jest trudna i najlepsze rezultaty osiąga się pod osłonami. W okresie wegetacyjnym optymalna temperatura wynosi 25-30°C.
Roślina najlepiej rośnie na glebach lekkich, piaszczystych lub piaszczysto-gliniastych, głębokich i bardzo przepuszczalnych, o pH 6,0-7,5. Wymaga podłoża umiarkowanie żyznego.
Siew nasion przeprowadza się bezpośrednio do gruntu w drugiej połowie kwietnia lub na początku maja, gdy temperatura gleby osiągnie minimum 15°C. Nasiona wysiewa się w rzędach oddalonych o 25-30 cm, z rozstawą roślin w rzędzie 10-15 cm, na głębokość 1-2 cm. Kiełkowanie trwa 10-14 dni.
Podlewanie powinno być regularne, ale umiarkowane, szczególnie w okresie wzrostu i kwitnienia. Kmin rzymski nie toleruje zastojów wody.
Pielęgnacja polega na systematycznym odchwaszczaniu i płytkim spulchnianiu gleby między rzędami. Roślina rozmnaża się wyłącznie przez nasiona. Ze względu na jednoroczny cykl rozwojowy nie wymaga przygotowania do zimy.
Zobacz również:
Zbiór, suszenie i przechowywanie kminu rzymskiego
Owoce kminu rzymskiego zbiera się po około czterech miesiącach od wysiewu, w lipcu lub sierpniu, gdy nabiorą charakterystycznej brązowej barwy i staną się suche. Nasiona zbiera się ręcznie lub mechanicznie, a następnie suszy w przewiewnym, zacienionym miejscu w temperaturze 25-30°C przez okres 1-2 tygodni.
Wysuszone nasiona oczyszcza się z resztek roślinnych. Przechowuje się je w szczelnie zamkniętych pojemnikach, w ciemnym i suchym miejscu, w temperaturze pokojowej. Przy zachowaniu odpowiednich warunków surowiec zachowuje aromat i właściwości przez około 1 rok.
Właściwości i zastosowanie kminu rzymskiego
Główne grupy związków występujących w kminie rzymskim to:
- olejek eteryczny (2-5%), głównie aldehyd kuminowy, beta-pinen i gamma-terpinen - działa rozkurczowo, wiatropędnie i uspokajająco;
- flawonoidy - wykazują działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne;
- kumaryny - działają rozkurczowo na mięśniówkę gładką przewodu pokarmowego;
- garbniki - wykazują działanie ściągające i przeciwbakteryjne.
W medycynie naturalnej stosuje się napar z owoców kminu rzymskiego jako środek wspomagający trawienie, łagodzący wzdęcia i kolki jelitowe. Kmin działa rozkurczowo na układ pokarmowy, pobudza wydzielanie soków trawiennych i enzymów, wspomaga wydalanie gazów jelitowych. Przed zastosowaniem w celach leczniczych należy skonsultować się z lekarzem.
W kuchni kmin rzymski jest jedną z najważniejszych przypraw orientalnych, wykorzystywaną do przyprawiania potraw mięsnych, warzywnych, serów i pieczywa. Stanowi kluczowy składnik mieszanek przyprawowych, takich jak curry, garam masala czy baharat.
źródlo: deccoria.pl
