Spis treści:
- Wygląd mięty pieprzowej
- Uprawa mięty pieprzowej
- Zbiór i przechowywanie mięty pieprzowej
- Właściwości i zastosowanie mięty pieprzowej
Wygląd mięty pieprzowej
Mięta pieprzowa to wieloletnia bylina z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae), osiągająca wysokość 30-90 cm, o wyprostowanym pokroju. Łodyga jest czterokanciasta, prosta lub lekko rozgałęziona w górnej części, naga lub słabo owłosiona, często o purpurowym zabarwieniu. Liście są naprzeciwległe, krótkoogonkowe, o kształcie jajowato-lancetowatym, długości 4-9 cm, z ząbkowanym brzegiem, ciemnozielone na górnej stronie i jaśniejsze od spodu.
Kwiaty są drobne, długości 4-5 mm, barwy jasnoróżowej lub liliowej, zebrane w gęste, cylindryczne kłosy szczytowe o długości 4-10 cm. Kielich jest rurkowaty, korona dwuwargowa, typowa dla roślin jasnotowatych. Okres kwitnienia przypada na lipiec i sierpień.
Owocem jest rozłupka zawierająca cztery ciemnobrązowe orzeszki, mięta pieprzowa rzadko jednak wytwarza żywotne nasiona.
Zobacz również:
Uprawa mięty pieprzowej
Mięta pieprzowa preferuje stanowiska słoneczne lub półcieniste, osłonięte od silnych wiatrów. Wymaga gleb żyznych, próchniczych, wilgotnych, o strukturze gliniastej lub piaszczysto-gliniastej. Optymalne pH gleby wynosi 6,5-7,0. Roślina nie toleruje gleb suchych, zbitych ani stanowisk podmokłych.
Rozmnażanie odbywa się wyłącznie wegetatywnie, poprzez sadzonki łodygowe lub fragmenty kłączy z pąkami. Sadzenie przeprowadza się wiosną (kwiecień-maj) lub wczesną jesienią (wrzesień), w rzędach oddalonych o 40-50 cm, z rozstawą 25-30 cm między roślinami. Głębokość sadzenia kłączy wynosi 5-8 cm.
Mięta wymaga regularnego, obfitego podlewania, szczególnie w okresach suszy. Nawożenie organiczne stosuje się wiosną. W okresie wegetacyjnym wskazane jest zastosowanie nawozów wieloskładnikowych zgodnie z zaleceniami producenta.
Pielęgnacja polega na systematycznym odchwaszczaniu, spulchnianiu gleby i usuwaniu przekwitłych pędów. Co 3-4 lata plantację należy odmładzać poprzez podzielenie rozrośniętych kęp i przesadzenie w nowe miejsce. Część nadziemna rośliny obumiera na zimę, natomiast system korzeniowy jest całkowicie mrozoodporny.
Zbiór i przechowywanie mięty pieprzowej
Surowcem zielarskim są liście i kwiatostany mięty, które zbiera się dwukrotnie w sezonie: pierwszy raz tuż przed kwitnieniem (czerwiec), drugi w pełni kwitnienia (lipiec-sierpień). Zbioru dokonuje się w suchą pogodę, po wyschnięciu rosy, ścinając pędy na wysokości 5-10 cm nad powierzchnią gleby.
Suszenie należy przeprowadzić w przewiewnym, zacienionym miejscu w temperaturze nieprzekraczającej 35°C lub w suszarni w temperaturze 35-40°C. Surowiec rozkłada się w cienkiej warstwie na sitach lub wiesza w luźnych wiązkach. Prawidłowo wysuszony materiał ma intensywnie zieloną barwę i charakterystyczny, mentolowy zapach.
Suszone liście przechowuje się w szczelnie zamkniętych, ciemnych pojemnikach szklanych lub blaszanych, w suchym i chłodnym miejscu. Surowiec zachowuje właściwości aromatyczne i lecznicze przez około 18-24 miesiące.
Zobacz również:
Właściwości i zastosowanie mięty pieprzowej
Główne grupy związków występujących w mięcie pieprzowej to:
- olejek eteryczny (głównie mentol 35-55%, menton 15-30%) - działa rozkurczowo, przeciwbólowo, żółciopędnie i przeciwbakteryjnie;
- flawonoidy (luteolina, hesperydyna) - wykazują działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne;
- kwasy fenolowe (kawowy, rozmarynowy) - działają hepatoprotekcyjnie i antyoksydacyjnie;
- garbniki - działają ściągająco i przeciwbakteryjnie.
Napar z mięty pieprzowej stosuje się w leczeniu zaburzeń trawiennych, wzdęć, nudności i zespołu jelita drażliwego. Olejek miętowy przynosi ulgę w bólach głowy napięciowych, działa kojąco przy nieżytach górnych dróg oddechowych i wspomagająco w leczeniu chorób skóry. Mięta jest przeciwwskazana u osób z refluksem przełykowym, kamieniami żółciowymi oraz u małych dzieci. Przed rozpoczęciem stosowania preparatów z mięty w celach leczniczych należy skonsultować się z lekarzem.
źródło: deccoria.pl
