Spis treści:
- Jak wygląda biedrzeniec mniejszy?
- Wymagania uprawowe i pielęgnacja biedrzeńca mniejszego
- Rozpoznawanie w terenie
- Pozyskiwanie i przechowywanie surowca zielarskiego
- Zastosowanie lecznicze i właściwości zdrowotne biedrzeńca
Jak wygląda biedrzeniec mniejszy?
Biedrzeniec mniejszy (Pimpinella saxifraga) jest byliną dorastającą do wysokości 30-60 cm. Wykształca wrzecionowaty, rozgałęziony korzeń główny o długości 15-25 cm, jasnobrązowej barwie i silnym, korzennym aromacie, który intensyfikuje się po wysuszeniu.
Łodyga jest wzniesiona, okrągła w przekroju, delikatnie bruzdowana, skąpo owłosiona i rozgałęziona w górnej części. Liście odziomkowe są nieparzystopierzaste, złożone z 3-6 par owalnych lub jajowatych listków o ząbkowanych brzegach. Osiągają długość 15-20 cm. Liście łodygowe, o długości 5-8 cm, są pojedynczo lub podwójnie pierzaste, o wąskich odcinkach.
Kwiaty są drobne, białe, zebrane w baldachy złożone o średnicy 4-8 cm, składające się z 8-15 szypułek. Okres kwitnienia przypada na lipiec-wrzesień. Owocem jest rozłupnia rozpadająca się na dwie jajowate rozłupki o długości 2-3 mm, z wyraźnymi żeberkami na powierzchni.
Zobacz również:
Wymagania uprawowe i pielęgnacja biedrzeńca mniejszego
Biedrzeniec mniejszy preferuje stanowiska słoneczne lub lekko zacienione. Najlepiej rośnie na glebach przepuszczalnych, umiarkowanie żyznych, o odczynie od lekko kwaśnego do zasadowego (pH 6,0-8,0).
Roślina nie ma wysokich wymagań co do zasobności podłoża, dobrze radzi sobie nawet na glebach kamienistych i wapiennych. Rozmnażanie odbywa się generatywnie przez wysiew nasion bezpośrednio do gruntu jesienią lub wczesną wiosną, na głębokość 0,5-1 cm, w rozstawie 30-40 cm między rzędami. Możliwe jest również rozmnażanie wegetatywne przez podział starszych egzemplarzy wczesną wiosną.
Kiełkowanie nasion następuje po 2-3 tygodniach. W pierwszym roku rozwoju roślina tworzy różyczkę liściową, kwitnienie rozpoczyna się w drugim roku. Nie wymaga intensywnego nawożenia ani podlewania, jest odporna na suszę. Dobrze zimuje w warunkach klimatycznych Polski bez dodatkowego zabezpieczenia.
Rozpoznawanie w terenie
Biedrzeńca mniejszego można zidentyfikować po charakterystycznych białych baldachach bez pokryw i pokrywek oraz pierzastych liściach odziomkowych. Roślinę łatwo pomylić z innymi przedstawicielami rodziny selerowatych, dlatego kluczowe jest zwrócenie uwagi na kształt liści odziomkowych i zapach korzenia. Pewną identyfikację umożliwia obecność drobnych, podwójnie pierzastych liści łodygowych oraz wyraźnie żeberkowanych owoców.
Pozyskiwanie i przechowywanie surowca zielarskiego
Surowcem zielarskim jest korzeń, pozyskiwany jesienią, w drugim lub trzecim roku uprawy. Wykopane korzenie należy dokładnie oczyścić z ziemi i pokroić na kawałki długości 5-10 cm. Suszenie przeprowadza się w temperaturze 35-40°C w suszarni lub przewiewnym, zacienionym miejscu.
Prawidłowo wysuszony surowiec ma jasnoszarobrązową barwę i intensywny, korzenny zapach. Przechowuje się go w szczelnych opakowaniach, w suchym i chłodnym miejscu, przez okres do 2 lat.
Zastosowanie lecznicze i właściwości zdrowotne biedrzeńca
Korzeń biedrzeńca zawiera szereg substancji biologicznie czynnych, które warunkują jego działanie lecznicze. Do najważniejszych związków aktywnych należą:
- olejek eteryczny (0,3-0,5%) zawierający anetol i metylochawikoł - ma działanie wykrztuśne i przeciwzapalne;
- kumaryny i furanokumaryny - wykazują właściwości rozkurczowe i przeciwdrobnoustrojowe;
- saponiny triterpenowe - działają wykrztuśnie i sekretolitycznie;
- garbniki (do 10%) - mają działanie ściągające i przeciwzapalne.
Napar i odwar z korzenia biedrzeńca stosuje się wewnętrznie w leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych, szczególnie w przypadku mokrego kaszlu, zapalenia oskrzeli i stanów zapalnych gardła. Przeciwwskazaniem do stosowania są nadwrażliwość na składniki surowca oraz ciąża i okres karmienia piersią.
Źródło: deccoria.pl
