Spis treści:
- Wygląd bylicy piołunu
- Uprawa bylicy piołunu
- Zbiór i przechowywanie bylicy piołunu
- Właściwości i zastosowanie bylicy piołunu
Wygląd bylicy piołunu
Bylica piołun to wieloletnia bylina z rodziny astrowatych (Asteraceae), osiągająca wysokość 60-120 cm, o wyprostowanym, krzaczastym pokroju. Łodyga jest wzniesiona, kanciasta, bruzdowana, w górnej części rozgałęziona, pokryta charakterystycznym srebrzystoszarym, jedwabistym owłosieniem.
Liście są pierzastosieczne, 2-3-krotnie podzielone, o długości 5-10 cm, pokryte gęstymi włoskami nadającymi roślinie srebrzystoszarą barwę. Kwiaty są drobne (2-3 mm), żółtawe, zebrane w małe, kulistawe koszyczki o średnicy 3-4 mm, zwisające i ułożone w wiechowate kwiatostany. Kwitnienie przypada na okres od lipca do września. Owocem jest brązowa niełupka o długości około 1 mm.
Zobacz również:
Uprawa bylicy piołunu
Bylica piołun preferuje stanowiska słoneczne, ciepłe i osłonięte od wiatru. Najlepiej rośnie na glebach przepuszczalnych, suchych do umiarkowanie wilgotnych, o odczynie lekko zasadowym (pH 7,0-8,0). Toleruje gleby ubogie, piaszczyste i kamieniste, nie znosi natomiast stanowisk podmokłych.
Siew nasion przeprowadza się wczesną wiosną (marzec-kwiecień) lub jesienią (wrzesień), bezpośrednio do gruntu na głębokość 0,5-1 cm. Rozstawa między roślinami powinna wynosić 40-50 cm ze względu na rozłożysty pokrój. Piołun można rozmnażać też przez podział kęp wczesną wiosną lub przez sadzonki pędowe pobierane latem.
Podlewanie jest konieczne jedynie w okresie wschodów i podczas długotrwałej suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane - zbyt żyzna gleba zmniejsza zawartość olejku eterycznego.
Pielęgnacja polega na odchwaszczaniu, spulchnianiu gleby oraz przycinaniu przekwitłych pędów. Co 3-4 lata zaleca się odmładzanie kęp przez ich podział. Ze względu na ekspansywny charakter należy kontrolować rozsiewanie się rośliny.
Zbiór i przechowywanie bylicy piołunu
Surowcem zielarskim są ziele piołunu oraz liście. Zbiór ziela przeprowadza się na początku kwitnienia (lipiec-sierpień) - ścinane są ulistnione górne części pędów o długości 20-30 cm. Z roślin dwu- lub trzyletnich można zbierać surowiec 2-3 razy w sezonie.
Suszenie powinno być krótkie, w temperaturze 35-40°C, w miejscu przewiewnym i zacienionym. Surowiec układa się cienką warstwą i regularnie przerzuca. Prawidłowo wysuszony materiał zachowuje szarozieloną barwę i charakterystyczny, intensywny zapach.
Po zakończeniu procesu ziele przechowuje się w szczelnie zamkniętych pojemnikach, w miejscu suchym i ciemnym. Zachowuje ono właściwości przez około 12 miesięcy.
Właściwości i zastosowanie bylicy piołunu
Główne grupy związków występujących w piołunie to:
- olejek eteryczny (0,2-1,5%) zawierający tujon, pinen, kadinen - działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie;
- laktony seskwiterpenowe (absyntyna, artabsyna) - nadają gorzki smak i stymulują wydzielanie soków trawiennych;
- flawonoidy - wykazują działanie przeciwutleniające;
- kwasy fenolowe - wspomagają detoksykację organizmu.
Tradycyjnie piołun stosowany jest jako środek pobudzający apetyt i trawienie, szczególnie przy niedostatecznym wydzielaniu soków żołądkowych i żółci. Działa żółciopędnie i żółciotwórczo, wspomaga pracę wątroby i trzustki. Wykazuje również właściwości przeciwpasożytnicze wobec niektórych pasożytów przewodu pokarmowego.
Napar z ziela piołunu stosuje się 2-3 razy dziennie przed posiłkami jako środek poprawiający trawienie. Ze względu na zawartość tujonu picie piołunu powinno być ograniczone czasowo i dawkowo. Nie zaleca się długotrwałego przyjmowania preparatów z piołunu (maksymalnie 3-4 tygodnie).
Przeciwwskazania do stosowania obejmują ciążę, okres karmienia piersią, choroby wątroby, padaczkę oraz nadwrażliwość na składniki rośliny. Przed rozpoczęciem stosowania piołunu w celach leczniczych należy skonsultować się z lekarzem.
Źrodło: Deccoria.pl
